ZBARDHEN BATUTAT NË PARLAMENT MES TOPALLIT-KLOSIT DHE BALLËS

Klosi: Edhe 65 dite, 21 orë, 43 minuta, kanë ngelur që qytetarët shqiptarë të vuajnë nga i njëjti stres

Topalli: Prandaj kjajnë këta

Klosi: Edhe 65 ditë, 21 minuta, 5 sekonda kanë ikur që qytetarët shqiptarë të shpëtojnë nga hilet e Sali Berishës

Topalli: Edhe shkoni për lesh edhe ju…

Klosi: Çfarë tha mo?

Jozefina Topalli- Taulant Balla

Balla: Ju personalisht jeni njeriu që mbani patentën më negative për mënyrën sesi drejtohet parlamenti, në Evropë. Ju së bashku me kryeministrin tuaj mbani patentën më negative të sjelljes së një mazhorance përkundrejt institucioneve të pavarura.

Topalli: E kanë filluar para këta për të reklamuar humbjen e zgjedhjeve. Lëri të tjerat…

Balla: Harroje se mund të më presësh fjalën mua.

Topalli: Ju jeni tu kjajt humbjen e zgjedhjeve more zotëri…

Balla: Ne do ti fitojmë zgjedhjet sepse shqiptarët janë lodhur nga kjo mazhorancë që e ka ndërtuar rrugën e vet me 4 patenta që nuk kanë të bëjnë me Evropën. Me patentën e korrupsionit, të vjedhjeve, të vrasjeve…

Topalli: Ore ti ke thënë që jep dorëheqjen se nuk ke tokë, na shpjego tani se pse s’jep dorëheqjen se doli toka, tani…

Balla: Ti moj zonjë, nënkryetarja e një partie të një kryeministri që ka vrarë…

Topalli: Ore LSI e keni ju apo kush e ka? Bllokun e keni ju apo kush e ka..

Balla: Ti moj zonjë, ke ngrënë dhe ti moj zonjë nga ai bllok, se ke marrë dhe ti nja 2 koncensione bashke me kompaninë Curri…

Topalli: Hajt na i kallo, hajt ta marrsha na i kallo se po më pëlqeka shumë kjo histori…

Balla: I ke marrë nja dy hidrocentrale

Topalli: Vetëm dy?? (Qesh)

Balla: A ke marrë më shumë?

Topalli: Pa mi numëro një cikë more djalë….

Balla: I ke marrë shpirtin dhe Radio Shkodrës me atë pallatin që ke bërë aty përballë

Topalli: Pa ma kallxo pallatin, yyyy qenka interesant shumë. Po mor Taulant tani më kallxo për patentën

Balla: Ti zonjë ke dhe një patentë tjetër evropiane që nuk e ka asnjë kryetar parlamenti në Evropë, që të ketë shpenzuar për fluturime jashtë shtetit 735 mijë euro

Topalli: Tani Taulant me të than të drejtën nuk të kam marr me vete kurrkund ku kam shkue dhe më je lut, me ke çuar mesazhe, aman moj më merr me vete, në vizitat që ti ban duke takuar kryetarët e parlamenteve, kryeministra. Veçse më je lut duke kja, pas dere më rri, nuk të marr me vete as mandatin e ardhshëm, nuk të marr kurrkund me vete.

Advertisements

SE NE NA KA NGORDHUR GOMARI ME KOHE POR …

… këta duan që duan që të shesin pazarin e 1 Prillit. Mirëpo pazari i 1 Prillit nuk po shitet që nuk po shitet… Petullat në ujë të Andrea Stefanit, të Muci Pucit, të te Bekuarit të Vetëm Apostolik Fahr-el-Din Balliut, të Hamit Takeve dhe të të gjithë teneqeve e rraketakeve të parisë nuk po i bindin njerëzit. Shqiptarët janë djegur kaq herë nga lojërat e parisë, dhe këtë herë e kanë ndjesinë e atij që është djegur nja nëntëdhjetë herë me ujë të nxehtë. Dhimbja ma e madhe fillon kur e din se duhet me pritë e me durue, sa të fryhet, të mbushet me ujë e mandej të shfryhet flluska.

Paria vetë e din se nuk ik dhimbja po nuk u frye, po nuk u mbush me ujë dhe po nuk u shfrye flluska e djegjes. Kështu, si edhe pata parashikuar ekzaktesisht në shkrimet e mia, mbas paktit, me një shkelje syri, këta nisën sherrin ndërmjet vetes. Tashti flluska është duke u fryrë me shpejtësi. Nga ana e vet, sherrin e nisën në Kukuvend të gjithë këta deputetet njeperdorimsha e kryetarja shumeperdorimshme, e vazhduan këta teneqexhinjte dhe rraketaket e shtypit, dhe, një shenjë e qartë e krizës ku janë, thirrën Rexhep Qosen që mendon vetëm për lavdinë e vet, e bënë qytetar nderi të Gjirokastrës, dhe nderimin ja bëri Rexhep Mejdani (një zot e din se cka lypte Mejdani atje, sepse as gruan nuk e ka nga Gjirokastra) dhe ai ja filloi të kallzojë përralla se si duhet të ikë Saliu. U mbushën gazetat dhe llapaqenëria mediatike u hodh në një sulm të paparë duke e nxjerrë Qosen e shkretë të rrethuar me libra, e duke thënë “nuk e di cka ka ndodhë, por Saliu duhet me ikë!” Dhe natyrisht, doli edhe Gramoz Ruci, dhe Arta Dade, që cuditërisht është gjallëruar shumë mbas Paktit me LSI-në, kjo për arsye të kuptueshme, sepse kthimi i plangprishesve krijon mundesi pajtimi ne parti, dhe të gjithë të tjerët që duan të bëhen deputetë.

Por, ashtu si u prit dhe si u parashikua me shumë modesti nga unë, beteja po nis ‘e ashpër” midis prijatarëve. Këta do ta shpëtojnë situatën sepse pazari i 1 prillit nuk po shitet. Edi hypi ne pemë e nisi të cicërinte me mesazhe 140 fjalëshe, dhe me një lëvizje mjeshtërore, shkoi në Dibër dhe iu tregonte dibranëve se kur shkon lopa teposhtë e përpjetë. Mirëpo dibranët të japin ujë në bisht të lugës, se janë njerëz të mencur, dhe kushedi cka kanë menduar për atë shembullin e marrë nga libri i veterinarisë që Edi nuk e ka lexuar asnjëherë. Nga ana e vet, Saliu mori në krah atë folësen e bardhë ku thuhet se folësja është ndryshimi dhe rruga përpara dhe nisi sulmin imagjinar kunder bashkëfajtorëve, Edi Rama dhe Ilir Meta.

Mirëpo, Ilir Meten e ka ruajtur per ne fund, tani duhet ti bjere Edit tre dite rresht. Iliri i tha drejt, me delikatësen e një katundari që të fut një dru mbas koket “mos u merr me mua” dhe Saliu nuk merret me Ilirin se kur u pat marrë me guroren desh e hengri. Po u mor me zotërinë e nderuar Leonard Kokën që doli i pafajshëm dhe që ja mbylli shpejt gojën duke u thënë “je bërë si Ver Llapa.” Si zakonisht e filloi me një goditje nga poshtë. Dikur shante klanet e Zemunit tash ka vendosur të merret me Nar Kokën. Po Nar Koka i tha se bërë si Ver Llapa dhe hajde i tha merru me mua. Të gjithë gazetat e vunë në faqe të parë se dihet që Nar Koka e mban fjalën, mirepo kjo i nxori pune Sokol Olldashit dhe ca të tjerëve që duhet të bindin ca nga këta që mërziten shpejt se të medhenjtë nuk e kanë seriozisht.

Dhe Saliu e mbylli shpejt. Nejse, nuk ka cajre pa filluar sherrin edhe me Ilirin por kjo do të jetë nga fundi kur të mos ketë zgjidhje të tjera.

Dhe sharjet ndaj Edi Ramës dihen ashtu si edhe dihet edhe përshkallëzimi i sherrit. Meqë Edi nuk do të flaës sepse si kryeministër i ardhshëm nuk mund të lejë gjurmë sharjesh e fyerjesh në publik, sepse nuk bën të ulet figura e kryeministrit, Saliu e din se mund të thotë cka i rrjedh në tru. Si gjithnjë, një kunj të madh e ka me burrërinë e përdhosur sipas tij të Edi Ramës, por këtë e bën sepse e din se kjo shitet ndër katundarët fisnikë. Shqiptarët nuk e durojnë mungesën e humbjen e burrërisë, edhe pse ajo shfaqet në mënyra të ndryshme, dhe disa prej tyre vetë Saliu i ka profesion, por po të jetë e paguar mirë, edhe falet gabimi, “se, hajt mor burrë, njerëz jemi ta hajë dreqi, edhe gabojmë”.

Nejse, Saliu e nisi me burrërinë e Edi Ramës, do të shkojë tek Blloku, tek Mister 20 përqindshi do të merret me librin e shtëpisë, me Saimir Tahirin, me pallatin dhe në fund do ta mbyllë me gazetën 55 dhe me ndonjë shpikje të të Bekuarit Apostolik që me siguri do të na vërë ca foto me rërë. Ja si u shpreh z. Berisha:

“Burrat janë për fushë-betejë, nuk janë për të kapitulluar. Beteja elektorale duhet të shkojë deri në fund. Nuk ua mban! Tërhoqën komisionerët nga Komisioni Qendror i Zgjedhjeve. Kurrë mos i ktheni, po të doni! Zgjedhjet shqiptarët do t’i bëjnë të lira dhe të ndershme. Je i pashpresë, zoti Rama! U bashkuan, e panë që u zvogëluan dhe tani shohin karriken e amshuar me dylbi. U largohet çdo ditë e më shumë. I tërhoqi komisionerët dhe po bëhej gati. A mund ta imagjinoni ju, të kërkonte shtyrjen e zgjedhjeve?! I çova fjalë: asnjë sekondë! Po të duash që tani deklaro se nuk do të marrë pjesë, se në mënyrë absolute qoftë edhe një sekondë nuk shtyhen zgjedhjet. Ai është një njeri që do të prishë çdo proces normal të këtij vendi. Por edhe ky vend, kam bindjen më të madhe, siç besoj tek Zoti,  siç besoj tek Shqipëria, do t’i japë atij atë që meriton më 23 qershor.”

Që kjo është rrenë e pastër shihet tek ajo fjala që ka thënë se ky beson tek Zoti dhe tek Shqipëria. Por, për ta thënë me një shprehje popullore tiranase, që është shumë në modë tani në Sheraton, “ku i rruhet” Saliut për Zotin e për Shqipërinë??? Nejse në mes të llapaqenërisë mediatike, të rrahjes së teneqeve zhurmuese e të rrotullimit të rraketakeve, të gjithë palët vazhdojnë të sigurojnë njëri-tjetrin se nuk e kanë seriozisht. Pakti i 1 prillit do të respektohet. Nuk ka rëndësi a e mbushin Komisionin Qëndror të Zgjedhjeve me 1 Maj apo me 1 Qershor. Mjafton që njerëzit të shohin flluskën që fryhet.  Dhe të fillojnë e të luten, “aman kur do të plasë.”  Por as Saliu, as Edi as të tjerët nuk kanë ndërmend që ta bëjnë këtë punë qetë e shpejt. Sepse me cka do të merren njerëzit e papunë që rrinë kafeneve duke bërë politikë dhe shkojnë në shtëpi të hanë bukën që pjekin gratë në stufat elektrike me miell të blerë veresie? Kjo është fushata zgjedhore sepse për të zgjidhur problemin duhet që ta krijojmë nje herë. Sepse ne na ka ngordhur gomari, por që ta kuptojmë duhet që të vijnë mizat, shumë miza, kaq shumë miza sa nuk po na lënë as që të vdesin ne vetë rehat.

NËN PUSHTETIN E GJENDJES: PARIA E TIRANËS DHE EKSPERIMENTI I TRANZICIONIT SHQIPTAR

Pushteti i gjendjes në të cilën ndodhet është i jashtëzakonshëm mbi gjendjen mendore të individit dhe të gjithë shoqërisë. Literatura është e mbushur me raste kur njerëz sidokudo janë vënë në pozicione kyce dhe janë sjellë sikur të ishin të lindur për atë punë. Vishe hajnin polic dhe bëhet më i ligjshëm dhe më i ndershëm se të tjerët. Fute tjetrin në burg dhe si që është njëriu më normal e humbet krejt dinjitetin.

Pushteti i gjendjes ku ndodhet mbi sjelljen e individëve të ndryshëm është i frikshëm. Individët tjetërsohen, e humbin nderin e dinjitetin dhe shfaqin sjellje që në shoqëritë normale janë patologjike. Në shoqëri që janë të izoluara, sic kemi qënë ne gjatë kohës së sundimit të Enver Hoxhës, dhe krejtësisht të mashtruar dhe të manipuluar, sic jemi tani nën sundimin e jenicereve, bashibozukëve dhe martallozëve të Enver Hoxhës këto patologji bëhen karakteristikat themelore që përcaktojnë fatin e gjithë shoqërisë.

Për ta kuptuar më mirë gjendjen dhe pushtetin e gjendjes mbi psikikën e mendësinë e individëve dhe të shoqërisë do të krahasoj Eksperimentin e Burgut të Stanfordit me Eksperimentin e Marrëzisë Kolektive që është luajtur e që luhet pa ndërprerje mbi shqiptarët qysh nga viti 1944 e vecanerisht gjatë Tranzicionit. Sepse, në mos tjetër tani jemi në një pikë kritike dhe nuk duhet të bëjmë të njëjtat gabime.

Eksperimenti i Burgut të Stanfordit

Eksperimenti u zhvillua nga disa profesorë të Universitetit të Stanford të drejtuar nga profesor Zimbardo. Ky eksperiment njihet në literaturë si Eksperimenti i Burgut të Stanfordit. Për ata që duan ta ndjekin si u zhvillua lidhja është këtu: http://ëëë.prisonexp.org/.

Duke i marrë studentët dhe duke i lënë që të zgjidhnin vullnetarisht ose rolin e të burgosurit, ose atë të gardianit, dhe duke u bërë vetë drejtori i burgut, professor Zimbardo dhe të tjerët shpresonin që të studjonin ndryshimin e sjelljes në varësi të roleve që merr individi. Pyetja që i bënë vetes profesorët ishte se cka ndodh kur i merr njerëzit e mirë e normal dhe i vë në një gjendje të keqe dhe anormale?

Nuk kishte më asnjë autoritet. Gjithkush ishte më vete. Mendimi ishte që studentët të rrinin në atë gjendje për nja dy javë. Dhe rezultati, edhe vetëm mbas tre ditësh e tmerroi profesorin që po bënte eksperimentin. Sepse ai vërejti se studentët i morën seriozisht rolet dhe duke luajtur rolet filluan të shfaqnin patologji sjelljesh, që e llahtarisën profesorin. Dy prej studentëve që nuk duronin dot më e lanë eksperimentin që në ditën e dytë. Studentët filluan të silleshin në menyrë iracionale, filluan të kishin ankthe e shqetësime mendore, dhe, ata që ishin të burgosur e të pafuqishëm filluan të tjetërsohen komplet. Në burgun imagjinar ndodhën rebelime dhe kundërvënia e gardianëve ishte e furishme. Ata që u bënë gardianë u bënë sadist e të pamëshirshëm, të dhunshëm dhe abuzivë. Disa të burgosur u bënë hafije dhe të tjerët filluan të kishin ankthe. Ata që ishin të burgosur filluan të humbnin mendjen dhe demonstronin shenja të një shtresi të jashtëzakonshëm. Mbas gjashtë ditësh ky eksperiment u ndërpre. Por mësimi që u nxor prej këtij eksperimenti ishte shumë i thjeshtë.  Gjendja në të cilën vendoset personi përcakton edhe mënyrën e sjelljes së tij. Natyra njerëzore është shumë e formësueshme, lehtësisht e formësueshme dhe prandaj duhet bërë shumë kujdes që të mos krijohen gjendje që me lehtësi i deformojnë njerëzit dhe i bëjnë të sillen sit ë marrë ose si kriminelë.

 Eksperimenti i Marrezise Kolektive

Nga viti 1944 e deri në vitin 1990, të gjithë ne ishim në burg. Edhe unë edhe shumë të tjerë që tani janë në politikë kemi lindur në një burg të tillë. NUk kemi njohur tjetër, ai burg ka kenë shteti i jonë, shoqëria e jonë. Në izolimin dhe në marrëzinë e një cmenduri diabetik e diabolik si Enver Hoxha, të gjithë jemi tjetërsuar e deformuar. Të gjithë e kemi humbur të paktën një shkallë njerëzillëku e normaliteti. Nuk ka rëndësi se si e fshehim, por e kemi një plagë që nuk do të mbyllet asnjëherë sepse kemi qënë të përdoruar, të deformuar, të shformuar. Gardianët, Partia, Sigurimi, Blloku, së bashku me disa të burgosur, intelektualët, profesorët e doktorët, na abuzonin si donin. Këta na bindën se bota nuk funksiononte pa ne, se ishim fanari I socializmit, se bar do të hanim e parimet nuk do ti shkelnim, se patatja ishte edhe bukë edhe gjellë. Këta na kontrollonin ditë e natë. Këta na mbajtën skllevër, edhe kur vetë dilnin nga burgu e shkonin në Francë e vinin mbrapa na tregonin se sa mirë ishim ne në burgun e marrëzisë kolektive. Katundari pinte ujë me sheqer e hapte kanalin. Punëtori hante bukë me djathë e hidhte betonin për bunker. Këta shkonin jashtë shtetit. Mesonin. Morën diploma. U bënë njerëz. Ne skllevër se skllevër.  Dhe ne e hëngrëm njeri tjetrin, e tash këta gardianët e të burgosurit që iu shërbenin atyre na thonë se këta ishim në, plehra që spiunuam e dënuam njëri tjetrin. Se, këta, bijtë e zagarët e Bllokut, I kanë duart e lara. Se ne e hëngrëm njëri tjetrin për një kafshatë bukë e këta u tallën kaq keq me ne. Po cka kemi ditë ne? Cka din njeriu që është në burg se ka diell e dritë?

Eksperimenti i Tranzicionit Shqiptar

Problemi është se në vitin 1990, kur burgu duhej të shpërthehej, dhe kur njerëzit u rebeluan, se vjen një kohë që thika të shkon në palc,  këta intelektualët e shquar, që në fund të fundit ishin vegla të tyre, të gardianëve të Bllokut, të jenicerëve të Enver Hoxhës, por që vinin e rrinin “gju më gju” me ne, dhe formalisht ishin të burgosur si ne, na ndrynë me marifet edhe një herë në burgun ku ishim dhe na thanë: “Ne nuk jemi si ata!” E ardhmja e juaj do të jetë e ndritur por hyni edhe një herë këtu e do ju nxjerrim ne, sa të bëhen punët mirë!

Eh, unë e kam ditur dhe e kam thënë… unë dhe shokët e mi u kemi thënë se këta do ju skllavërojnë. Por shumë ju besuan dhe si ata dy studentët ne eksperimentin e Stanfordit ne ikëm vetë dhe ende na dhembin plagët nga gurët që na i kanë plasur kokës njerëzit që na urryen edhe pse i deshëm më shumë se jetën. Ju ju thanë se burgun do ta bëjnë parajsë. Dhe njerëzit ju besuan. Ju thanë njerëzve se do të kishte shpëtim e lumturi edhe për ata. Dhe ata ju besuan. Ju thanë njerëzve se do të hyjmë në Europë, se do të jenë të lumtur, se do të ju  ruajnë nderin, pasurinë e jetën. E njerëzit iu besuan. Iu thanë njerëzve se do të shkojë haka tek i zoti. Se do të kishte edhe për të varfërit e të mjerët. Dhe njerëzit iu besuan. Edhe kur i zhdukën paratë e jetën e njerëzve si me piramidat, me pronat, me mërgimin, me 1997, me Gërdecin, me shitjen e pasurisë kombëtare, me vjedhjen, njerëzit prapë iu besuan. Edhe kur i lëshuan bandat e tyre mbi kurriz njerëzit iu besuan. Deri kur ma?

Sepse dallimi midis Eksperimentit të Burgut të Stanfordit dhe Eksperimentit të Tranzicionit shqiptar është tek gjendja. Atje ishin pak njerëz. Ne jemi një komb. Atje ishin vullnetarë. Këta kriminelët e gjarpërinjtë tanë na kanë kapur për fyti. Atje e ndali dikush eksperimentin e këtu nuk ka kush. Edhe pse jemi vetëm një grusht njerëzish që e themi të vërtetën, ata që janë ndrye në Burg, në Rrethin e Ferrit Shqiptar, nuk duen me besue, nuk duen me dëgjue. Realiteti absurd ku jetojnë e ku i ka ndrye ajo paria e vjetër, gardianët e burgut, së bashku me veglat e saj të dikurshme, tash pjesë e saj, intelektualët, I bind që ne flasim kot e nuk dimë se cfarë jemi duke thënë. Nga realiteti i marrëzisë kolektive dhe anormale shqiptare, ne jemi absurdi dhe marrëzia. Dhe këtë mesazh përcjellin ditë e natë të gjithë veglat e parisë sunduese të Tiranës, komentatorët, mendimtarët, spiunet e vjetër e të rinj, profesorët që shesin gjithcka…. Këta kanë përdorur gjendjen, që po vetë e kanë krijuar për të na tjetërsuar, për të nxjerrë më të keqen nga fundi i shpirtit tonë dhe për të na bërë skllevërit modernë, të kohëve moderne të shpirtit të tyre prej gjarpërinjsh e të zi si bloza.

Në Vend Të Përfundimit

Për ata që kanë sy me pa e veshë me dëgjue, Pakti i 1 Prillit e ka traguar qartë edhe tash, 23 vjet më vonë, shqiptarët janë në një burg gjigand. Gardianët e djeshëm janë pronarët e sotshëm. Si edhe e tregoi Pakti i 1 Prillit, këta ishin shërbëtorët e gardianëve të djeshëm dhe sot këta janë gardianët e rinj. Këta duan të na mbajnë skllevër e të burgosur. Nuk ka më asnjë iluzion. Paria e Tiranës ia ka arritur që të paralizojë shoqërinë deri në atë pikë sa reagimi popullor duket krejtësisht i pamundshëm. Nga cdo nivel që ta shohesh, shoqëria shqiptare duket sikur është e pajtuar me gjendjen dhe se ne që flasim se gjendja nuk është normale, jemi një pakicë e papërfillshme dhe një zë në shkretinë. Por ne jemi ata që dimë, sepse për ata që kanë shumë kuriozitet, edhe ne e kemi bërë shkollën e djallit, por për t’iu shërbyer njerëzve tanë e jo dreqit e të birit, gardianëve të djeshëm e të sotëm të burgut të Marrëzisë Kolektive shqiptare, tranzicionit shqiptar.