AKIL YLLI: SHQIPTARËT JANË MARRË PENG NGA POLITIKA

Mbas shembjes se komunizmit, me te drejte populli shqiptar u turr me entuzjazem, drejt rindertimit te nje shoqerie te re. Idealizmi i Levizjes Studentore, kishte ndezur shpirtin e lirise dhe shpresen per nje jete me te mire. Dhe pa u menduar gjate, nga padurimi per te rikuperuar kohen e humbur, dhe mungesa e pervojes demokratike beri qe populli i besoj kujdo: mjafton qe dikush te ngrinte dy gishta lart, ose te bertiste “poshte komunizmi”. Sa ma lart ti ngrinte dy gishtat, e sa me shume ta çaplonte germazin duke thirrur “poshte komunizmi”, aq me demokrat certifikoheshe.
Dhe siç dihet ne te tjlla raste, sa mendohet i urti- i marri ka kry pun, E ashtuquajtura “elit e iteligjences”, i fshehu, apo i hodhi me te shpejte tesarat e PPSH, rrembeu pishtarin e ndezur duke e shkundur e pershkundur, e armatosur me eksperienecen e organizatave baze te partise meme, rrembeu me te shpejte kapistallin e drejtimit te vendit.
Gjeja e pare qe bene, ishte ti vinin kazmen pasurise qe ky populli i keqpaguar e kishte vene me stermundimet e Sizifit. Ne kete menyre ata do te merrnin pjesen e luanit, por
njekohesisht nxisnin dhe segmentet me te ereta te shoqeris qe te rrembenin gjithçka qe ju dilte perpara, sepse ne kete menyre siguronin dhe kontigjentet e tyre te ardheshme besninike. Ne kushtet e reja te krijuara, duke mos pasur mundesi me per ta kontrolluar pushtetin vetem nje grupim, sepse kjo enderr tashme kishte perenduar bashke me diktatorin, u ndane ne dy kampe. Ne menyre qe ti ngjanin sado pak si parti politike, hartuan edhe ca paçavure programatike, duke u ndare njera e djathte, e nje tjeter e majte.
Po idealet e dhjetorit more?- Shko mor pirrdhu, rrush!
Ne te ashtuquajturen e djathte u grupuan te gjithe te pa kenaqurit para, e mbrapa komunizmit, te persekutuarit politike, ish pronaret, kolaboracionistet, dhe ne mes tyre, sigurisht, edhe ndonje idealist. Keshtu nen drejtimin e ish komunisteve u krijua ushtria e te djathteve. Sepse grupimet kishin nevoje edhe per ushtrite e tyre. Nuk i dihej. Ne nje perplasje te mundeshme, duhet te ishin te pregatitura.
Ndersa ne te majten u rrasen te gjith komunistet batakçi, me e pa teser, fanatiket trushperlare qe leviznin akoma me citatet e Enverit ne zhep, te persekutuar te pa kenaqur me te persekutuarit, dhe normalisht edhe nga ata qe besonin ne idealet e majta moderne.
Mirepo per te organizuar nje ushtri sa me te fuqishme, ka nevoje per mish per top, kamikaze, jeniçere. Skalionet e specializuara te sulmit. E ku mund ti gjesh ti gjesh me se miri, sesa ne mes te krimineleve te te gjitha ngjyrave: hajna pulash, xhepash e kinkalerish, me çertifikat fallco te te burgosurit politik, ose jo. C’rendesi ka. Qellimi justifikon mjetin. Sidomos me te kerkuarit ne treg u bene sigurimsat dhe ish agjentet e fshehte. Sepse nevojiteshin si njerez profesionist, per te stervitur skaljonet e specializuara. Keshtu me nje gur vrisnin dy zoq. Nga njera ane perfitonin nga specialiteti i tyre, por njekohesisht ishin te bindur se do tu sherbenin qorrazi deri ne fund, sepse i kishi lidhur per fyti me kordonin qe shtrengonte kapaket e dosjeve te tyre, dhe çdo tentative per tu larguar, do te zgjidhte kapaket e dosjes, dhe era e qelbur do ti felliqte publikisht. Per te shpejtuar ardhjen e demokracis u krijuan edhe ca partiçka me gjithfare emrash, qe ju kacavireshin dy Bajlozeve me shprese se do ti ulnin ne banketin e begate. Por te shkretet, i vune si micat nen sofer,e shkonin sa nga njera ane te tjetra, sipas madhesis se theles qe ju afronin Bajlozet.
Pse keshtu behet demokracia more!?- Ik mor qerou, koqe kandari!

E keshtu mbasi ndane sofren me dysh, pane qe ajo ishte e vogel, sepse militantet, nga frika e ndesjellte, i kishin rritur goxha ne numer. Si do te ja benin? Poooor, hop la !
Idea gjeniale gadi. Nuk dihet me saktesi se cila ishte ajo koke e ndritur qe e shpiku, por ajo qe ishte e rendesishme te gjitha palet mbeten jashtezakonisht te kenaqura. Sterkenaqura. Ne kete menyre kishin krijuar sofra te reja, ku miletantet e tyre mund te pervishnin lleret e pa majmura, dhe ti ngjuenin ne sofrat e reja qe ju kishte pregatitur paria. Si gjithmone sipas parimit , me nje gur me vra dy zogj. Nga njera ane i mbanin larg sofres se tyre, dhe tjetra , largon rrezikun e ndonje rebelimi te brendeshem ne radhet e ushtrive perkatese, e cila mund te rrezikonte edhe vete egzistencene tyre.
Dhe ja cila ishte ajo: Ndarja e re administrative. Ku han qeni petlla! Ate pak administrat qe trasheguam nga komunizmi,e shumumfishuan disa here. Nuk egzistonte ndarja ne Qarqe? Pun e madhe! Fap, krijuan 12 Qarqe. Ca je tuj thane mor, po 20 Qarqe(Rajone)
ka tan Italia me 60 milion banore, e me nje territor nja 10 here me te madh se ne?- Ik oke qyp, ku ku ke haberti! Mirepo herapi nuk ju dilte gjekundi. Ishin bere shume
Jo duhen prap. Sa rrethe kemi? – Nja 28 bai be. – Heeee, jan pak! Po i bejme 65. Keshtu bine rehat! – Mos jane ca si shume bre! Italie ka nja 100 e ca, biles, dhe ato duan ti heqin.- Ehhhh, ç’na grrice sumen ti me kete Italin! Hik mor pirrdhu me gjith ate! Jaaaaaa, prap nuk dalin.Duhet me shtu ndoj send tjeter. Sa komuna, apo Keshilla te Bashkum si i kena pas than, kena? – Po nja 80 a 90 , s’jam i sigurte.- Ca je tuj than mor te rafte pika krese! Bani mor nja 400 e sa! Kshtu s’hap gaje kerkush.- Mos jemi duke i vene nje barre shume te rende ne kurriz te ketij populli? – Hik ore qyrravec, do me tregosh mua popullin ti! Se se di une sa ka mbajtur ky popull. Ka kurriz te forte ayyy, ore fetyre!

Mbasi i ndane mire e mere llokmat, kishte nevoje edhe per ca ligje te tjere, ne menyre qe gjithçka te lyhej me fasade demokratike. Kopjuan shpejt e shpejt ligjet e gatshme nga Perendimi, sepse ne kete menyre mund te betoheshin rehat mbi ligje demokratike, nen emrin e Maliqit. Mirepo tashti jemi ne hall. Se ne kohe e Diktatorit dinim nga te mbroheshim, sepse ata i kishin bere gjithçka me ligj, dhe e dije ku eshte zona e minuar. Dhe kush shkelte atje, perveç kurajos, ishtei bindur edhe per pasojat. Ndersa sot nuk di nga te vjen guri krese, sepse ndryshe shkruhet, e ndryshe lexohet. Ndryshe ligji, e dryshe Maliqi Me keta lloj politikanesh, eshte humbje kohe ti marresh seriozisht. Sepse ata mund te jene gjithçka ( negativisht), por politikane kurre, asnjehere, ne asnje rast.
Si perfundim, duhet me ju lut zotit se mos ju mushet mendja me i hi ne hak te njeri tjetrit shume, se at’her luften civile e ke ne prag. S’besoj se e keni harruar 97-en. At’here i Madhi i te Medhenjve desh te rrembente gjithçka, dhe plasi lufta. Dhe me sa shihet, Ai, sikur ka filluar te shtrije duart jasht cakut, mund te rrezikojm, se te themi te drejten sikur i pelqen nje çik te marri gjithçka. Se kur i mushet mendja atij , s’ka gomar me ja kthy

Advertisements

NË KAHE TË KUNDËRTA: REALITETI VIRTUAL DHE REALITETI JETËSOR SHQIPTAR

A po ecin në kahe të kundërta shqiptarët dhe paria që i sundon? Pakti i 1 prillit, ndërtimi i bandave të Ali Babait, të ashtuquajtura koalicione të partive politike, dhe mbajtja ndezur e zjarrit të sherrit ndër shqiptarët, në thelb kanë një synim të vetëm. Të detyrojnë qytetarët shqiptarë që të dorëzohen e të pranojnë gjendjen si të pandryshueshme. Vetëm atëherë këta do të mund të sundojnë si duan vetë.

Mirëpo duket qartë se hendeku ndërmjet qytetarëve dhe sundimtarëve të parisë së Tiranës është i pakapërcyeshëm. Nga pamjet e deklaratat e politikanëve ofrohet një realitet virtual ku gjithkush jeton i lumtur, ka një të ardhme dhe situata është e ‘shkëlqyer’ dhe ‘do të bëhet edhe më mirë.’ Nga ana tjetër, njëri nga institucionet e parisë së Tiranës, Instituti Shqiptar i Studimeve Ndërkombëtare, sapo botoi një pyetësor, “Demokracia Shqiptare në Prag të Zgjedhjeve të Përgjithshme.” Duke gjykuar nga cka është përzgjedhur e botuar në shtyp, dhe duke i marrë të dhënat e paraqitura në gazetat e ndryshme si të mriëqena, mund të thuhet se në mos tjetër, ky pyetësor provon pikërisht ekzistencën e një realiteti tjetër jetësor. Për të kuptuar ku jemi duhet ndalur sado pak në analizimin e kësaj gjendjeje papajtueshmërie midis realitetit virtual të parisë dhe realitetit jetësor të shqiptarëve.

Një vështrim i shpejtë

Pyetësori pyeti 1200 vetë në 12 qytete. Kjo është e rëndësishme sepse në fshatra gjendja është shumë më keq në të gjithë drejtimet. Mirëpo ky pyetësor nxori në pah gjendjen reale të shqiptarëve në disa drejtime kryesore në të cilat po ndalem, sepse dua të bëj interpretimin tim, edhe me këto të dhëna të pjesëshme. Sa për ilsutrim të argumentit do të ndalem tek ekonomia, ndjenja kombëtare, emigracioni, dhe votimi. Edhe sikur te mos merren parasysh shkalla e larte e mosbesimit shoqeror, dhe te besohet se te gjtihe kane thene te verteten, edhe sikur te mos mbahet parasysh se ky pyetesor eshte shperndare ne qytete jo ne fshatra e ne zonat e thella, edhe sikur te kete njeriu rezerva lidhur me pyetjet qe mund te ishin formuluar ndryshe prape, pyetesori ka vlera te padiskutueshme.

Ekonomia

Në fushën ekonomike, 25% e njerëzve thanë se shqetësimi kryesor i tyre është papunësia. Mirëpo pse do të shqetësohen njerëzit në se nuk janë pa punë apo nëse nuk e kanë dikë në familje që është pa punë, sic është bie fjala, djali apo vajza, nusja apo dhëndri? Si i bëhet që mund të kenë dy të papunë? Vetëm 5% thanë se jetojnë mirë. Kjo është shenjë e qartë që në shtetin shqiptar ka oligarki ekonomike. Se ka shumë të dhëna të tjera, jo nga ky pyetësor, që e konfirmojnë këtë. Për shembull, gjysmën e depozitave bankare, 4 miliardë euro, i kanë 4% e popullatës. Po të qëmtosh të dhënat të del gjithkund ky 5% si mesatare e atyre që jetojnë mirë. Dhe këta janë oligarkët politikë, ekonomikë, sipërmarrësit, pronarët e bizneseve të mëdha dhe të mesme. Kjo është edhe shumë relative, sepse shumë njerëz e konceptojnë të jetuarit mirë ndryshe nga jashtë vendit e në krahasim edhe me të shkuarën.

Rreth 40% e njerëzve thanë se bëjnë një jetë mesatare. Mirëpo ky koncepti i jetës mesatare nuk është fort i qartë. Megjithatë, mund të thuhet se këta njerëz nuk mendojnë se e kanë jetesën të mirë. Me sa e kuptoj unë gjendjen, jetesë mesatare do të thotë të kesh një punë, një makinë, apartamente, ca kursime dhe të mund të shkosh me pushime diku. Këta janë mësuesit, profesorët, zyrtarët, nëpunësit, të punësuarit në firma të ndryshme, profesionistët e rinj e me radhë. Këtu hyjnë edhe dyqanxhinjtë e mesëm e të vegjël etj. Ajo që nuk ceket këtu është vetëperceptimi se jeta e tyre është mesatare, nuk është më e mira, por nuk është as ëndrra e tyre. Modestia e tyre shkon deri diku sepse në fakt këtu ka një element vetëcensurimi që është krejtësisht i prekshëm. Ndryshe, nuk arsye që numri i atyre që duan të emigrojnë po iu dha mundësia të jetë 66% e shqiptarëve. Jetesa e këtyre njerëzve është shumë e pqëndrueshme dhe këta ndjehen të pasigurtë.

Kësaj i shtohet edhe fakti që 28% e njerëzve deklaruan se mungesa e të ardhurave është problem kryesor për ta. Kjo përkon edhe më numrin e 33% e njerëzve të pyetur që thonë se jetojnë në kushte të këqia. Zyrtarisht në shtetin shqiptar papunësia urbane është rreth 13.4% dhe rreth 7.4% e popullsisë jetojnë nën nivelin e varfërisë… që është një dollar e gjysëm në ditë për familje. Pra, shifrat e dhëna nga shteti fshehin një realitet tjetër shumë tronditës sepse një ndër tre shqiptarë të rritur jeton keq. Dhe në mendësinë shqiptare, me jetue keq, don me thanë mos me pasë bukë me iu dhanë fëmijëve. Standarti i nivelit të jetesës është kaq i ulët dhe pritja që kanë njerëzit për një jetë normale është po ashtu e paktë. Kjo fsheh masën e  madhe të të varfërve. Ata që janë mësuar të jetojnë me bukë të gatuar në shtëpi, e të hanë groshë e djathë, nuk ankohen kaq lehtë. por edhe ankimi i tyre ka vlere.

Prandaj ai numri që përkon dhe që duket më i sakti është përqindja e shqiptarëve që mendojnë se gjendja ekonomike është e keqe. 66% e njerëzve mendojnë se gjendja ekonomike është e keqe. Këtu hyjnë jo vetëm të papunët, jo vetëm ata që jetojnë keq, por edhe një pjesë shumë e ndjeshme  e atyre që përndryshe deklarohen se e kanë “jetesën mesatare.” Sepse po 61% kërkojnë që të emigrojnë po iu dha mundësia. Po si është gjendja në fshat?? Këtë as nuk guxohet me e marrë me mend. Kjo pamje e gjendjes në zonat urbane është më shumë se shqetësuese. Në fshatrat e në katundet shqiptare, gjendja është për faqe të zezë.

Ndjenja kombëtariste

Paria sunduese e Tiranës është hedhur në një fushatë të egër kundër kombëtarizmit ndër shqiptarët. Koalicioni i drejtuar nga PS ka vendosur të zhvillojë një fushatë të egër ndaj “nacionalizmit primitiv” dhe të punojë për afrimin me Greqinë e me Serbinë gjithnjë duke propaganduar kauzën e dëhstuar të integrimit europian. Po ashtu edhe koalicioni i drejtuar nga PD ka premtuar “më shumë se miqësi me Kosovën” mirëpo kjo është më pak se të jesh vëlla me turqit dhe me italianët, sic është deklaruar kryeministri. Të dy palët flasin për integrimin europian si mantra e zgjidhjes së probemeve shqiptare por ky është një objektiv i paarritshëm. BE e ka bërë të qartë se ka lodhje nga integrimi dhe nuk do të ketë zgjerim deri mbas vitit 2025. keta flasin ende per integrim.

Mirëpo, ajo që është e rëndësishme, është se pamja që del nga ky pyetësor është e kundërta e propagandës së parisë. Një ndër tre të anketuar, 32% e tyre, deklaron se shteti shqiptar përballet me rrezikun e jashtëm imediat e jetik që mund të vijë nga një shtet tjetër, që në këtë rast është ose Greqia ose Serbia. Numri i vogël i njerëzve që mendon se rreziku vjen nga këto vende fqinje shpjegohet me shkallën e lartë të besueshmërisë që kanë shqiptarët tek NATO dhe tek SHBA. SHBA, dhe përmes tyre NATO, shihen si garancia e ekzistencës së shtetit shqiptar. Po ashtu, duke qënë se këto dy shtete janë në krizë të thellë, shqiptarët nuk besojnë se përbëjnë një rrezik imediat për shtetin shqiptar.

Në vitin 1992 vetëm 19% e shqiptarëve në shtetin shqiptar besonin se bashkimi me Kosovën ishte një gjë e mirë ose pozitive. Tani në vitin 2013, 49% e shqiptarëve në shtetin shqiptar mendojnë se bashkimi i Shqipërisë me Kosovën është gjë positive. Kurse 29% nuk kanë ndonjë opinion të fortë as pro as kundër. Kjo do të thotë se 80% e shtetasve në shtetin shqiptar ose e mbështesin ose e pranojnë bashkimin midis Kosovës e Shqipërisë si dicka normale. Për më tepër, 55% e të pyeturve u deklaruan se në rast të një referendum, do të votonin pro bashkimit të  Kosovës me Shqipërinë. Ishte interesante se 14% e të pyeturve deklaruan se do të votonin kundër bashkimit të kosovës me Shqipërinë por vetëm 10% e shohin bashkimin e Kosovës me Shqipërinë si zhvillim negativ.

Këto të dhëna tregojnë qartë e pa shumë mëdyshje se bindjet politike të parisë dhe bindjet politike të shqiptarëve nuk janë të përputhëshme. shqiptaret po shfaqin nje ndjenje kombetariste shume te forte. Dhe kjo do te duhet qe te reflektohet edhe ne agjendat politike, sepse identiteti eshte thelbi i sjelljes se individit ne politike. Mirepo, agjendat politike të parisë nuk janë prioritetet e shqiptarëve. Ky pyetësor tregoi qartë se përpjekja e parisë për të shtyrë e për të shitur agjendën e integrimit europian, kur Europa nuk na don, nuk i kemi përmbushur kushtet, dhe kur jemi në një krizë të thellë nuk është prioriteti i shqiptarëve. Nuk po them se eshte nje agjende kombetariste, por, ama, bindjet kombetariste jane te dallueshme, ne rritje, dhe qe nuk mund te injorohen lehte.

Emigrimi

Barometri i lumturisë kombëtare, i pranimit të gjendjes sit ë kënaqëshme për cdo popull është qëndrimi i njerëzve ndaj emigrimit. Kur një shoqëri është mirë, kur njerëzit kanë shpresë, kur jeta është normale, atëherë askush nuk kërkon të emigrojë. Aq më pak ne, një popull, që jemi gjendur gjithnjë në fundin e shoqërive të avancuara ku kemi përjetuar të 1001 të këqijat. Emigrimi për ne shqiptarët është një nga gjërat më të fundit që duhet të na shkojnë ndërmend. Sepse ku do të shkojnë njerëzit? Kështu si janë punët, deri tani na janë kthyer rreth 225000 emigrantë. Këtë verë priten edhe 300000-400000 të tjerë që të kthehen.

E megjithatë, ajo që të pikon në shpirt është se ky pyetësor tregoi se san ë gjendje të keqe jemi ne si popull e si shtet. Kur u pyetën “nëse do të kishit mundësinë për t’u larguar nbga Shqipëria, a do ta kishit bërë një gjë të tillë,” Anketa tregoi se sa keq është gjendja. 61% e të pyeturve thanë se do të ishin larguar nga Shqipëria. 28% thanë se nuk do të ishin larguar dhe të tjerët thanë se nuk e dinin. Pra vetëm një ndër kater qytetarë dëshëron që të jetojë në shtetin shqiptar. Dhe kur shihet përbërja e popullsisë mund të thuhet me siguri se në këtë 28% hyjnë oligarkët, sipërmarrësit, tregtarët, zyrtarët që janë në gjendje, dhe profesionistët, ata që jetojnë mirë. Por kjo është një gjendje e mjerë. Sepse qëllimi i politikës është që të mund të sigurosh një jetë më të mirë për të gjithë qytetarët tuaj e jo të krijosh mundësinë që ata të degdisen e të ikin nga sytë këmbët në mërgim.

Votimi dhe Besimi në Sistemin Politik

Ky pyetësor tregoi se shqiptarët kanë besim në procesin zgjedhor, edhe pse nuk kanë besim tek partitë politike. Se 40% thanë se zgjedhjet nuk ndryshojnë gjë dhe po kaq, 40% thanë se zgjedhjet nuk do të jenë të lira dhe të ndershme. Kjo është një shenjë e qartë se kjo masë e votuesve i sheh palët e parisë politike si të padallueshme nga njera tjetra dhe nuk ka fare besim në sistemin politik. 18% e njerëzve thanë se do ta bojkotojnë sistemin, shenjë e qartë kjo se tashmë paria ka një masë të madhe të qytetarëve që nuk i pranojnë zgjidhjet e ofruara prej saj dhe që nuk kanë besim në sistemin politik. Megjithatë shqiptarët janë të gatshëm, jo për të votuar sic është interpretuar, por poër të votuar po qe se me votën e tyre arrijnë të ndërrojnë dicka. Është me të vërtetë shpresëdhënëse për një popull, në të cilin 71% e qytetarëve janë të gatshëm të përdorin votën si armën për të përmirësuar gjendjen. Ndjenja e përgjegjësisë qytetare është me të vërtetë e lartë. Edhe pse ky përfundim i bjen krejt ndesh praktikës së njohur të shitjes së votës për një thes mielli, të gjithë ne duhet të lexojmë më thellë. Po iu dha mundësia shqiptarëve për të votuar, ata do të votojnë. Po qe se duhet me zgjedhë vetëm e vetëm midis palëve të parisë, hëpërhë, ata do të zgjedhin thesin e miellit, gjelin e detit dhe zgjidhjen e problemeve të vogla e jetike.

Realiteti Virtual?

Në sipërfaqe duket sikur shoqëria shqiptare është e pajtuar me gjendjen ekzistuese. Kur sheh televizionet, kur lexon gazetat, kur dëgjon politikanët, por edhe kur flet në kafene të gjithë përsërin në forma të ndryshme refrenin: “Mirë jemi desh Zoti, s’kemi kenë ndonjë herë më mirë, ma mirë bane, por mos e prish.” Por ky pyetësor flet ndryshe. Ky është realiteti virtual, sepse sa i gërmon apo ngacmon pak, njerëzit nisin të hapin thesin e halleve dhe cka nuk të thonë. Por po nuk patën besim të thonë “Mirë mirë, cka, jo keq.” Dhe të gjithë janë ekspertë për futbollin e për motin, për makinat e për cmimet. Por ky pyetësor flet ndryshe, se njerëzit e duna ndryshimin por kanë frikë.

Paria këmbëngul se arritjet e sistemit janë në nivele të larta ndërkombëtare dhe se jemi i vetmi vend që nuk njeh krizën dhe pasojat e saj. Por ky pyetësor flet ndryshe. Njerëzit e thjeshtë të nisin fotot e dasmave, të makinave, të pushimeve dhe të zijafeteve dhe kuriozitete nga ndeshjet e futbollit. Hyrë në të gjithë emisionet dhe gjithkush është e duket i lumtur, që nga velinat deri tek Ardit Gjebrea. Gëzimi televiziv shqiptar ia kalon edhe atyre që fitojnë telebingon italiane. Hareja nuk ka të sosur dhe gjendja duket “s’kemi qënë ndonjëherë më mirë.” Por ky pyetësor flet ndryshe. Të gjithë kafenetë janë të mbushura deng me klientë sepse në botë zëmë shumë vende të para: jëmi njish/njësh për shtretërit e moteleve njëorëshe, karriket e restauranteve per capita dhe të kafeneve, kamerierët, studentët dhe profesorët, të burgosurit në botën e jashtme, emigrimin, trafikimin e femrave dhe të fëmijëve, sallat e kumarit, e shumë e shumë tregues të tjerë të lumturisë kombëtare në tranzicion. ky pyetësor flet ndryshe.

Në nivelin ideologjik na thuhet se e gjithë bota është kështu, se ky është normaliteti dhe se kjo është e tashmja dhe e ardhmja. Ky është realiteti virtual i Rrethit të Ferrit, një realitet që shihet vetëm brenda unazës së Tiranës.  Dhe në sipërfaqe të gjithë duken të pajtuar me gjendjen. Por ky pyetësor flet ndryshe.

Realiteti Jetësor?

Ky pyetësor flet ndryshe dhe gjen mbështetje edhe në shtyp e në media por edhe nga pervoja e raportet anekdotike.  duke dashur të përlyejnë palën tjetër, paria ka nxjerrë e rregullisht mbush faqet e shtypit me një anë të frikshme të shoqërisë shqiptare. Në shtetin shqiptar vidhen fshatrat e shtëpitë, grabiten e trafikohen fëmijët, theren njerëzit si berrat, grabiten zinxhiret dhe unazat nga qafat dhe nga gishtat, ka plasur prostitucioni  dhe hordhëku, kumara dhe kurvnimi politik, dhe jetët e njerëzve janë të shkatërruara. Mirëpo përtej degjenerimit masiv, duhet cekur shpejt e shpejt se ekonomia ëshë e kapur, monopoliste, struktura e shoqërisë është thellësisht klanore-katundare, sistemi politik është oligarkik, prijatarët e parisë janë hajna e cuba, administrate shtetërore është e zvetënuar dhe e korruptuar deri në palcë. Ba mos me kenë droga e trafiqet, shqiptarët duhet të fillojnë të hanë byrek me hithra. Kush punon mezi jeton, e kush nuk punon por trafikon jeton si mbret.

Në vend të Përfundimit

Prandaj edhe ky pyetësor duhet marrë seriozisht. Sepse ky pyetësor flet ndryshe. Ky pyetësor tregon se shoqëria shqiptare ka ndryshuar thellësisht. Në shoqërinë shqiptare ka shtresëzime të frikshme. Ka ndarje të thella e të papranushme klasore. Ka humbje të besimit në parinë e Tiranës, dhe në sistemin politik e në demokracinë. Ekonomia është në krizë të thellë, dhe më shumë se gjysma e njerëzve presin që gjendja do të bëhet edhe më keq. Më në fund, ky pyetësor tregon se shqiptarët janë patriot. Gjatë këtyre 20 vieteve të fundit ka ndodhru një ndryshim i thellë në mendësi e në ideologji. Njerëzit janë bërë kombëtaristë e atdhetarë. Edhe pse paria sunduese e Tiranës ka vendosur të luftojë kundër nacionalizmit, e për një shtet të integruar, një politikë që i ngjan luftës me mullinhtë e erës, së shpejti duket se paria do të duhet të luftojë edhe kundër popullit të vet. Sepse paritë luftojnë me hile e me poshtërsi, duke i blerë e duke i zvetënuar njerëzit, duke i përdorur ata dhe makinën e shtetit, e njerëzit luftojnë me bindje e me shpresë. Dikur shqiptarët kanë pasur shpresë por nuk kanë pasur bindje të qarta politike. Tani duket se bindjet po ndrrojnë, dhe me ndrrimin e bindjeve ka me ardhë edhe shpresa. E përfundimi nuk don mend: paria dhe populli janë duke ecur në kahe të kundërta dhe përplasja është e paevitueshme, është vetëm cështje kohe.

LEDJAN PRIFTI: RAMA-SPAHIU, SHKESI NGEL PA KEPUCË

Me dështimin rokambolesk të negociatave mes Ramës e Spahiut dhe daljen e AK-së si subjekt më vete mbaroi edhe faza parazgjedhore e koalicioneve. Më një anë koalicioni ”i djathtë”, në anën tjetër koalicioni ”i majtë” e në mes kudhrës dhe çekanit, dy partitë e reja AK e FRD si subjekte të veçanta. Nga dy partitë e reja ajo që ngjalli më shume interes dhe debat për zgjedhjen e saj ishte padyshim AK-ja, për shkak të negociatave të vazhdueshme me PS-në.
Reagimi emocional i Ramës, pas dështimit të negociatave, i tejmbushur me helm e gjuhë politike berishiste, nuk ishte aspak i denjë për kryetarin e opozitës së majtë. Koalicioni mes tyre, në fund të fundit, nuk ishte ideologjikisht i natyrshëm, por i kushtëzuar nga kodi elektoral dhe nevoja e largimit të Berishës. Panatyrshmëria e tij, duhet t’i mbante të gjithë me këmbë në tokë, të mos krijonin iluzione dhe pritshmëri të atilla që më vonë të jepnin pasoja emocionale e harlisje fyerjesh.
Largimi i Berishës është përparësi absolute si për Ramën ashtu edhe për Spahiun, të paktën në bazë të zhvilimeve politike, por largimi i Berishës nuk përfaqëson ndonjë rrymë politiko-ideologjike, ndonjë tërësi parimesh politike, që bashkojnë ideologjikisht partitë. Dihet që koalicioni Rama-Meta u bazua tek matematika politike e jo tek morali politik apo ideologjia. Nga ana tjetër, largimi i Berishës as nuk u bë i pamundur e as u vështirësua nga dështimi i negociatave, sepse matematika elektorale është gjithnjë në favor të opozitës, që përbëhet përveçse prej koalicionit të majtë edhe prej AK-së dhe FRD-së.
Rama, që iu përul ish-zëvendësit të Berishës në qeveri, aleatit kryesor të Berishës në këto 4 vjet,  nuk ka ndonjë besueshmëri më të madhe anti-Berishë sesa Spahiu apo Topi. Antiberishizmi që s’i lidhi dot në koalicion parazgjedhor, mund t’i lidhë në koalicion paszgjedhor, nuk është thënë ende fjala e fundit, madje as e parafundit.
Megjithatë, shpërthimi emotiv i Ramës kundër AK-së, mund të lexohet edhe duke përdorur çelësin e historisë së fushatave elektorale që din të bëjë Rama. Kjo mund të jetë thjesht vijueshmëria e fushatave matematikore të Ramës, pasi Rama në kurrikulumin e vet s’ka asnjë fushatë idesh, parimesh e programesh politike, por vetëm fushata matematikore. Kësaj radhe me ”Rilindjen” dukej sikur Rama do të ndryshonte, por me paktin e 1 Prillit, Rama iu rikthye asaj gjëje që mendon se din ta bëjë më mirë, fushatëmatematikore, me zgjedhësit që shihen thjesht si numra, si statistika, e jo si zoon politicon/kafshe politike. Para 4 vjetësh Rama e zhvilloi fushatën elektorale më shumë për të asgjësuar Metën e t’i marrë votuesit, sesa për t’i ofruar popullit një alternativë tëqartë ndaj Berishës. Emblemë e mungesës së vizionit politik ishte programi i munguar 1000 faqesh.
Pra, shpërthimi i Ramës, mund të jetë edhe fillimi i fushatës së vërtetë elektorale të Rames, jo fushatë kundër Berishës, e cila do të zhvillohet sa për sy e faqe,  por fushatë shpifjesh për asgjësimin e AK-së me qëllim që t’i marrë votuesit e kështu të arrihet ajo shifër aq e dëshiruar matematikore që e nxjerr fitues, shifër për të cilën Fausti ynë i ka shitur shpirtin Mefistofelit.
Nga ana e vet, Spahiu, si kryetar i një partie të re e të pakonsoliduar, ka qenë vazhdimisht i shqetësuar më shumë sesa per numrat, për identitetin e partisë. Ndërsa PS-ja, si parti historike, ka luksin të bëjë çfarë të dojë e përsëri të mos rrezikojë as për së largu zhdukjen, AK-ja rrezikon përnjimend zhdukjen në rast se bën hapa të gabuar në lidhje me koalicionet. Si parti patriotike e antisistemike, AK-ja në rast të një hapi të gabuar, ku mohon patriotizmin e frymën antisistem, sipas gjasave do të kthehej në parti fantazëm, si ato dhjetra partiçkat që mbushin kazanet e majta e të djathta.
Flitet për deputetë të AK-së në listat e PS-së dhe kjo po stigmatizohet kudo në shtypin e majtë. Spahiu nga ana e vet flet për komisionerë e për modifikim të kodit zgjedhor. Sido të jetë e vërteta në lidhje me këtë zhvillim të negociatave, futja e deputetëve nëlistat e PS-së është koherente me kërkesën për modifikim te kodit zgjedhor, në kuptimin që kush pranon modifikimin e kodit zgjedhor, në pamundësi të ndryshimeve kushtetuese, detyrimisht shkon tek modifikimi praktik i atij kodi, nëpërmjet futjes sëdeputetëve në listat e partive që përfitojnë prej kodit.
Nqs, ta zëmë, Gjinushi merr 25 mijë vota e asnjë deputet ( si në 2009-n), meqë në proporcional kombëtar fiton 2 deputetë, është e drejta legjitime e tij që të kushtëzojë koalicionin me futjen e nje emri në listat e PS-së, përndryshe votat e partisë së tij shkojnëthjesht për shtimin e 2 deputetëve socialistë. Këtu nuk bëhet fjalë për karrige, por për pranimin e modifikimit praktik të Kodit, nëpërmjet një marreveshjeje politike mes dy partive.
Pra, në momentin që PS-ja pranonte kërkesën e AK-së për modifikim të Kodit nga proporcional me bazë qarku në proporcional kombëtar, rrjedhimisht pranonte edhe mënyrën e vetme korrektuese, në mungesë të kohës dhe votave parlamentare për ndryshime kushtetuese, pra do të pranonte futjen e deputetëve të AK-së në listat e PS-së, sepse PS-ja do të përfitonte realisht nga votat e AK-së. Mospranimi i kushtit për ndryshim de facto të Kodit Zgjedhor nga ana e Ramës, ose më mirë korrektim të Kodit nëpërmjet marrëveshjeve partiake, duket si një nga shkaqet e zgjedhjes së AK-së për të mos hyrë në koalicion. Këtu nuk kemi çështje diversantësh, por çështje parimesh dhe përllogaritjesh të ndershme mbi bazën e parimeve të pranuara bashkarisht.
Por, nga ana tjetër, sipas Spahiut, futja e Dules në koalicion, kur negociatat ishin në kulmin e tyre, duket të ketë ngritur çështjen e madhe parimore;  për AK-në është më e rëndësishme fryma patriotike e çështja kombëtare apo bashkimi në një koalicion tëmadh anti-Berishë, ku çështja kombëtare humbet plotësisht kuptimin ?
Dulja, në fakt, dukej për një kohë të gjatë se ishte afër koalicionit me FRD-në, prandaj nuk dukej të përfaqësonte kurrfarë pengese për negociatat. Kthimi i tij drejt PS-së, në kulmin e negociatave, duket të ketë venë në vështirësi negociatat.
Shumëkush mund të thotë që AK-ja duhet t’i kishte ndërprerë negociatat qysh në çastin e hyrjes së Dules në koalicion, 3 ditë më herët,  nqs është vërtetë parti kombëtariste, çka është absolutisht një tezë e vlefshme, e marrë në abstrakt, por realiteti ndonjëherë kërkon shqyrtime të kujdesshme, që mund të marrin kohë, aq më tepër që  në këtë rast kauza patriotike binte në konflikt me kauzën antiregjim, pra vetë dy shtyllat kryesore të AK-së binin në konflikt. Me pranimin e Dules, mospranimin e korrektimit të kodit zgjedhor, retorikën e vazhdueshme antipatriotike, Rama nuk bëri gjë tjetër veçse shtyu AK-në larg marrëveshjes për koalicion.
Vendosja e mospranimit të koalicionit parazgjedhor vetëm në çastet e fundit, tregon se kauza antiregjim, është tepër e rëndësishme për AK-në, aq e rëndësishme, saqë duhej shqyrtuar deri në fund, pavarësisht mbledhjes presante së faktorëve dëmtues për imazhin e AK-se e të së ardhmes së saj, prania e Dules, retorikën antipatriotike të Ramës e mospranimin e korrektimit të Kodit nga ana e Ramës. Në këto kushte, hyrja në koalicion do të ishte një vetëvrasje politike, prandaj e vetmja gjë që duhej bërë ishte pikërisht refuzimi i harakirit politik, duke dalë si subjekt më vete.
Më tej, nuk duhen harruar edhe vlerësimë te tjera të natyrës politike, si testimi i partisë në zgjedhjet e para, vlera më e madhe e deputetëve të nxjerrë jashtë koalicioneve, ruajtja e moralit politik pavarësisht dëmeve prej kodit, prania e përkrahësve dikur tëdjathtë, që kanë alergji nga PS-ja, pra janë edhe një sërë faktorësh që e çojnë peshoren nga ana e mospranimit të hyrjes në koalicion.
Si përfundim, mund të thuhet se zgjedhja e Spahiut dhe Topit, për të marrë pjesë si subjekte të veçanta, pa u bërë vagona të lokomotivave të lodhura e obsolete, PS e PD, ngjan si një fllad i freskët politik në ajrin e ndenjur e kutërbues të politikës shqiptare, sepse këto parti tregojnë që pavarësisht dëmeve të medha prej Kodit zgjedhor, janë të gatshme të sfidojnë dy dinozaurët e politikës, ngjan si njëfarë sfide Davidi kundër Golias, një nga ato sfida që tërheqin njerëzimin prej shekujsh. Një gjë është e sigurtë, se ndryshimi në Shqiperi, nëqoftese do të ndodhe, s’ka për të pasur si protagonistë dinozauret e politikes, por ka për të ardhur nga parti e grupime te vogla qytetarësh që marrin guximin të sfidojnë rendin e gjërave. Gjithnjë e më shumë, dyshja Rama- Meta, ngjajnë si Don Kishoti e Sanço Pança, në luftë me mullinjtë e erës, në luftë qesharake me erën e ndryshimeve, e të kapur pas sistemit të vjetër, pas numrave e imoralitetit politik. Të shpresojmë se kësaj radhe shqiptarët nuk do të rendin pas më të fortit, si e kane zakon, por do të rendin pas më të drejtit.

NJE DEKLARATE E SRB

“Problem mbetet pjesëmarrja e të rinjve në votime. Detyra jonë është të bëjmë gjithçka, të punojmë me çdonjërin prej tyre që të marrë pjesë në votime. T’ua dimë adresat, të dimë se ku do të jenë ata në datën 23 qershor”.

PAZARI I ZGJEDHJEVE DHE KOALICIONET: BANDAT MË TË MËDHA TË HAJNAVE NË HISTORINË E SHQIPTARËVE??

Ndërtimi i pazareve zgjedhore nga ana e parisë së Tiranës ishte një proces që ka treguar qartë e përfundimisht katër gjëra. Së pari, paria e Tiranës, të gjithë këta, pa përjashtim, janë në politikë jo për të shërbyer, jo për të ndihmuar, jo për të drejtuar por për të vjedhur shtetin, për të vjedhur ndonjë gjë e për të grabitur. Së dyti, të gjithë këta nuk kanë as ideologji, e as vlera morale sepse nuk shihet asgjë në këtë lojë që të bind se këta e bëjnë këtë punë për vlera e për moral përvecse materializmit ekstrem. Së treti këta mendojnë të gjithë njëlloj e janë hapur në lojë për të shitur nderin e shqiptarëve, se vetë nuk kanë se c’të shesin më dhe nuk do të ndalen deri në fund, dhe fundi është kur të mos kemi më as trup, as pasuri e as shpirt. Së katërti, alternativa e vetme është kundërvënia, me të gjithë mënyrat e mjetet sa më demokratike, që nga bojkoti tek rezistenca paqësore e me rradhë. Për të ilustruar argumentin e mësipërm do të ndalem pak tek përbërja e koalicioneve, qëllimet, e tyre, prijatarët, e në vecanti, tek paradokset më të spikatura të formimit e të funksionimit të tyre në nivelin ideologjik.

Përse ndërtohen koalicionet partiake?

Cfarë janë koalicionet? Koalicionet partiake janë marëveshje ndërmjet partive për të arritur qëllimet e përbashkëta duke synuar marrjen e pushtetit dhe influencimin e politikave shtetërore përmes fitores në zgjedhje dhe qeverisjes. Mirëpo koalicionet midis partive nuk janë si koalicionet midis shteteve. Shtetet duan të mundin një shtet tjetër dhe sa zgjidhjet problem mandej ndjekin politikat e tyre. Partitë nuk mund të shkojnë në rrugën e tyre sepse zgjedhjet i kanë fituar bashkë dhe po u ndanë në objektiva e në drejtime bjen qeveria. Pra, qëllimi për ndërtimin e koalicioneve ndërmjet shteteve është që t’iu kundërvihen dikujt, e qëllimi ndërmjet partive për ndërtimin e koalicioneve është që punojnë bashkë për një qëllim deri në zgjedhjet e tjera.

Mirëpo për të pasur një koalicion të tillë partiak duhet që partitë të bien dakord për arritjen e një objektivi politik të përbashkët. Së dyti partitë duhet të kenë besim se edhe të tjerët janë të përkushtuar që të arrijnë të njëjtat objektiva. Së treti, koalicioni duhet të ketë mekanizma për zbutur e pajtuar dallimet që mund të ekzistojnë në gjuhë, tradita, taktika e në kulturën e partive të ndryshme. Më në fund partitë duhet të kenë drejtues të besueshëm që të ofrojnë garancinë për suksesin e koalicionit. Koalicionet partiake, pra janë disi afatgjata, më e pakta jetëgjatësia e tyre deri në zgjedhjet e tjera. Cilatdo që janë arsyet, prapë nuk ka kontradikta të tilla kaq përjashtuese e kaq paradoksale sa  në këtë rastin tonë.

Paradokset Programatike

Së pari, këta nuk kanë vlera, ideologji apo botëkuptime të qarta që të na drejtojnë në rrugën e duhur shihet qartë, shumë qartë nga pacavuret që na u paraqitën si dokumentet që rregulluan marrëveshjet e tyre. Konceptet e përdorura janë krejt kontradiktorë, përjashtuese të njëra tjetrës e me radhë. Sepse në këto material flitet për integrim europian, bashkim kombëtar dhe mbrojtje të interesave rajonale. Flitet për lulëzim ekonomik dhe përmenden globalizmi dhe integrimi. Flitet për mbrojtjen e qytetarëve dhe ekonominë, por gjithcka është e mbështetur tek tregu i lirë dhë kështu me radhë. Meqë këtë problem e kam trajtuar më parë nuk po përqëndrohem këtu. Aq më shumë që këto kontradikta e mospajtime do të bëhen shumë më të dukshme në të ardhmen e afërt. te gjithe flasin per integrimin europian, por ja nje deklarate qesharake nga Aleanca per Punesim, Mireqenie dhe Integrim : “Ne jemi të angazhuar për të siguruar mirëqenien e të gjithë shqiptarëve pa dallim, kudo ku jetojnë, nëpërmjet thellimit të aleancave të NATO-s,  inkurajimin e  vlerave euro-atlantike dhe ndërtimin e një  marrëdhënieje të veçantë me Kosovën, që shkon përtej miqësisë.” pra, te thellohen aleancat e NATO-s…

Paradokset në aleanca

Së dyti, këta nuk kanë vlera ideologjike, po hic fare. Kjo shihet nga fakti se boshti i pazarit është shitblerja e posteve ne shtet. Ja, për shembull, të marrim marrëveshjen e PS-së me partinë e grekëve që është strumbullari i gjithë koalicionit të ndërtuar prej tyre. Mirëpo grekët kanë një qëllim të vetëm nga i cili nuk kanë hequr dorë asnjëherë dhe ky nuk është përparimi i kombit shqiptar apo mbrojtja e interesave të shqiptarëve. Grekët nuk e njohin Camerinë, kërkojnë Vorio Epirin, regjistrimin e bërë nga shteti shqiptar e quajnë mashtrim, bëjnë diversione të të gjithë llojeve që mijonë sovranitetin e shtetit shqiptar e me radhë.

Kjo është e drejta e tyre dhe ligji ua njeh këtë të drejtë. Është e drejtë e PS-së dhe e Edi Ramës që të bëjë koalicion me grekët.

Mirëpo pyetja është se se cfarë duan në aleancën e PS-së këta individë dhe parti që janë betuar  e që na lehin për natë në televizione e gazeta se duan të mbrojnë interesa që iu bien ndesh grekëve dhe programit të tyre? Cfarë duan në aleancë me grekët njerëz e parti si ky kryetari i “Partisë për Unitet Kombëtar,” Idajet Beqiri që na flet për unitet e për bashkim kombëtar?! Cfarë don “Partia Aleanca Popullore” e kryesuar nga Artur Dojaka që me demek do të mbrojë ceshtjen came në një koalicion me grekët?! Po ky zotëria Bujar Shurdhi, që është në krye të partisë së “Ceshtjeve Shqiptare”!! Mirë këta,  por cfare duan në këtë koalicion këto partitë e tjera si “Partia Aleanca Arbnore Kombëtare,” “Partia e Pajtimit Kombëtar Shqiptar,” e mbi të gjitha, “Partia Shqiptare Atdheu Kreshnik?! Pyetja eshte se cfare duan parti të tilla, që kanë një ideologji nacionaliste ekstreme, në një aleancë me PS????

Ja edhe një shembull tjetër që këta nuk kane fare vlera ideologjike. Marrëveshja PS-LSi flet për mbështetje biznesit të madh, globalizmin, kapitalizmin dhe është një marrëveshje kot, por që nuk ka asgjë proletare në të. Nuk e ka një fjalë për të drejtat e punëtorëve. Cfarë duan në këtë koalicion “Partia Komuniste Shqiptare,” “Partia e Punës Shqiptare e Reformuar,” “Partia Social Punëtore e Shqipërise” apo Partia Komuniste Shqiptare 8 Nentori”? Këto parti janë të gjitha enveriste. Për cfarë janë në politikë këto parti, për një vend këshilltari në ministrinë e ekonomisë? Edi Rama eshte per mrbojtjen e biznesit jo te fukarait.

Lëre më kur sheh një listë me parti kristiane apo demokristiane që mbështesin këtë aleancë, që në thelb duhej të ishte e majtë dhe socialiste por që nuk është as njëra e as tjetra.

E vetmja parti që është e pranueshme është “Partia e Personave me Aftësi të Kufizuara.” Këtyre mund t’iu falet zgjidhja sepse këta kanë hallin që të zgjidhin problemet e atyre që nuk shohin, nuk janë në gjendje, apo që janë të diskriminuar.

E njëjta gjë është edhe nga pala tjetër. Cfarëdo në një koalicion politik të ashtuquajtur republikan “Lëvizja e Legalitetit,” një parti që kërkon të vendosë në fron mbretin, në bazë të një ndodhie që ka ndodhur në vitin 1925 aq më shumë kur pretendenti për fronin është këshilltar i presidentit republikan?!! Mandej për cfarë vlerash kombëtare e shqiptare flet edhe ky koalicion në vecanti parti si Partia e Shpëtim Idrizit që mbron ceshtjen Came apo shtatë partitë e tjera, me demek nacionaliste? Se edhe këta i kanë grekët në koalicion. Këta kanë jo një por dy parti pakicash, një parti greke e një parti që nuk gjindet kund në botë, Aleanca e Maqedonasve për Integrim Europian. Nuk ka problem që është ndërtuar një koalicion i tillë. Problemi është se marrëveshje të tilla, me parti që kanë një bazë dhe një agjendë etnike të papranueshme nga partitë e tjera tregojnë se pika e pajtueshmërisë së koalicionit nuk është ideologjia apo vlerat por interesat e ngushta të njerëzve që nuk janë aspak të sinqerta.

Paradokset e përplasjeve mes prijatarëve

Problem tjetër jashtëzakonisht i rëndësishëm është mungesa e kredibilitetit të prijatarëve. E shkuara e tyre është e mbushur me probleme që gjithkund tjetër do ta nxirrnin dikë nga politika. Sepse të gjithë këta kanë një të shkuar që nuk ka filluar në vitin 1990 por shumë shumë kohë më parë. Por mbas vitit 1990, dolën në pah të gjithë mangësitë dhe krimet e tyre. Këta nuk kanë lënë gjë pa thënë për njeri tjetrin, brenda koalicioneve gjen dyshe që e kanë sulmuar njëri tjetrin deri në pikën e fundit. Se po të mendohet se sa egër e kanë luftuar njëri-tjetrin Edi Rama dhe Ilir Meta, Skender Gjinushi dhe Paskal Milo, Nard Ndoka dhe Nikollë Lesi, Sali Berisha dhe Shpetim Idrizi këto koalicione nuk kanë fare kuptim.

Problemi tjetër është se të gjithë këta kanë një barrë krimesh në kurriz që nuk ka det që i lan. Këta e kanë cuar vendin e shtetin deri në këtë pike, kanë humbur shansin historik të tranzicionit. Dhe më e keqja është se po ndeshemi në fundin e frikshëm të tranzicionit dhe  atëherë do ta kuptojmë se cfarë rasti historik kemi keqpërdorur e abuzuar.

Si Shpjegohen Paradokset e Koalicioneve

Koalicionet e ndërtuara nga paria e Tiranës janë krejt paradoksale. Në këto koalicione janë përfshirë parti e grupe që ndjekin agjenda të papajtueshme, gjë që tregon se këto nuk janë koalicione  normale. Kjo tregon se këta kanë dicka tjetër që i bashkon dhe ajo që i bashkon nuk është ideologjia apo vlerat por interesi I ngushtë. Dhe ky nuk është interesi i elektoratit por interesi i tyre material, marrja e nje rroge, shfrytëzimi i një posti, dhe viedhja e shtetit. Ky është një interes që do të përmbushet vetëm e vetëm nga kontrolli i makinës shtetërore. Shembullin më të bukur e dha Nikollë Lesi. Në mengjez shkoj në Spitën dhe iu tha votuesve që i delte llogaria të shkonte me Ramën. Kur u kthye ne Tiranë nënshkroi marrëveshjen me Berishën! Paradokset e koalicioneve janë të dukshme dhe shqetësuese, mirëpo lufta e parisë është pikërisht që të mos lejojë askënd që të gjykojë me qetësi e me vëmendjen e duhur atë që po ndodh.

Sepse si pakti i PS-së me LSI-në, i arritur mbas pakteve të bëra me partitë e vogla e të tjera, ashtu edhe pakti I PD-së me të ‘vetët” tregon se këtu është bërë thjesht pazar për vende pune. Po more 500 vota, ke një këshilltar lokal. Po morë 10000 vota ke një ministër. Por të tjerët? Të tjerët, me këto emra bombastikë, nuk kanë asnjë ideologji të qartë, as vlera të qarta, as bindje politike. Pazari është 50 vota, 5000 euro, 500 vota nje vend pune si këshilltar apo drejtor e ashtu vidh 500000 euro, dhe 10000 vota, një ministër të kesh mundësinë që të vjedhësh si Ilir Meta (që doli i pafajshëm) 700000 euro për shtatë minuta. Pra, nuk është një marrëveshje për të shërbyer por për të marrë e pwr te vjedhur. E njëjta nga ana e PD-së. Aleancat e koalicionet janë shitja e votave për mundësinë e vjedhjes së shtetit shqiptar. Rrahjet e sharjet në public maskojnë keq marrëveshjen që është bërë. Këta janë bashkë. Këta e kanë ndarë tortën. Kjo që po ndodh është një përpjekje me u hedhë njerëzve trutë e gomarit. Si tha Artan Hoxha, “Këtyre katundarëve që na votojnë kaq u duhet dhe e kuptojnë vetë se kush është i forti e kush i dobëti.”

Zgjidhja?

Zgjidhja është bojkotimi, vota e bardhë, vota kundër, ndërtimi i një koalicioni qytetar për liri e demokraci. Këtu duhen bërë bashkë këto grimcat e shoqërisë civile që synojnë ikjen nga kontrolli i parisë. Ose duhen mbështetur alternativat që janë jashtë strukturave të këtyre, si dy partitë që do ju krijojnë probleme të dy koalicioneve si FRD e AKZ ose duhet ndërtuar një strukturë civile me inisiativat “Bjeri Vize”, “Vota e Bardhe,” Levizja “Vota e Protestes”, “Hiqu Kryq,” Blogun “Demokracia Direkte” dhe me mua e të tjerët që kemi thënë tash sa vite “Bojkot: Vota Shkon Kot.” Sepse, nuk ka më zgjidhje të tjera. Po nuk u veprua kështu, këta prijatarë të parisë së Tiranës do të dalin e të thonë se ju na e dhatë të drejtën të bëjmë të keqen që bëmë, sepse në kaq ditëm, nuk kishte të tjerë, dhe ju na zgjodhët, nuk iu detyruam ne. Se ja shih edhe koalicionet që kemi ndërtuar, ju i zgjodhët.