Home » ANALISTE TE FTUAR » MURAT ALIAJ: SHABLLONET E NDRYSHKUR DHE NEVOJA PER FRESKI

MURAT ALIAJ: SHABLLONET E NDRYSHKUR DHE NEVOJA PER FRESKI

Paradokset e politikes shqiptare, sa vjen dhe plotesojne profilin. Po na shohin sytë mjaft karagjozlleqe qe vetëm sistemeve perverse ju shkojnë. Dhe të mendojmë se jemi në momentin, kur akoma nuk është çelur zyrtarisht fushata eletorale me mbylljen e punimeve të kuvendit i cili vazhdon të ngreje komisione hetimore e të luaj komedinë e nisur qysh 8 vjet më parë.

Pa dashur të paragjykojmë votuesin e ndërgjegjshëm të çdo partie, kanë dalë në dritë edhe një sërë partiakësh të cilët janë hedhur në agresivitet ndaj çdo mendimi të shpallur që s’ju vjen për shtat. Të tillë kanë të dyja partitë e mëdha mëkatare. Duke qënë se ndihet qartë frika e ndëshkimit prej votës, kanë ndez motorrët e gjithë arsenalit të tyre rrugaçëror. Votimet e sivjetme bëhen nën frikën e një krize shumë të thellë ekonomike që kërcënon direkt jetën e njerëzve. Shumë të vërteta të hidhura janë thënë akoma. Ato vetëm sa pëshpëriten, për t’ja plasur nesër harbutërisht votuesit i cili do akuzohet edhe si shkaktar i krizës, pasi me politikanë të tillë të pamorlashëm, priten të gjitha.

Veprimet e politikanëve nuk janë kaq të parëndësishme sa të kalohen pa ju kushtuar vëmëndje. Është situatë parazgjedhore dhe vota po kërkohet me shumë mënyra nga të cilat më skandalozja është tundja e këmbëve. Kjo gjë bëhet me shumë mënyra ku më dendur është ajo e kërrbaçit, por pa lënë pas dore edhe kulaçin. Nervozizmi i tyre sa vjen dhe rritet.

Është krijuar një situatë pasigurie për njerëzit, që politikanët militantë po përpiqen me gjith ç’kanë në dorë për ta bërë mbizotërues. Kaosi dhe pasiguria e qytetarit, janë aleatët më të mirë të rrufjanëve politik. Por është e pamundur që optimizmi i tyre të japë zgjidhje hamëndjeve të shumta, për të dalë nga ky kaos që ka mbuluar jetën e njerëzve. Debatet kanë përfshirë të gjitha forcat politike. Ato janë kaq të fuqishme sa po çojnë deri në krijime të reja partish të reja për të zvëndësuar partitë e korruptuara që janë mbërthyer me thonj e me dhëmbë pas mënyrës së tyre të vegjetimit. Është shpresëdhenëse që ja vlen të përshendetet, krijimi i partisë së çamëve, të cilët e shprehën hapur kundërshtinë e tyre me partinë e Idrizit. Një parti e degraduar kjo, që vetëm çamëve s’mund t’ju sherbente.

Por edhe krerët e partive nuk janë të papërgatitur për t’ju përgjigjur këtyre debateve, sigurisht sipas mënyrës së tyre militante, që nuk përmban brenda asgjë bindëse. Janë krijuar kornizat shablon për t’ju përgjigjur çdo mendimi kundërshtar. Janë korniza të tilla që mënyrën më të shëmtuar nuk kanë brenda argumentin e llogjikën, por akuzën dhe fyerjet. Thua se të vetmit njerëz të pamolepsur në këtë vënd, janë vetëm politikanët. Çdo debat me të majtët për mangësitë dhe skandalet e majta që nuk janë të pakta, të përplaset fytyrës akuza: Këto mendime i kanë njerëzit si puna jote që janë çgënjyer nga politika e Berishës. Po të guxosh të diskutosh me të djathtet e Berishës, kanë 20 vjet që po këndojnë këngën e antikomunizmit. E vetmja gjë që nuk mund të pranojnë të dyja këto forca, është fakti që ka edhe njerëz, madje jo të paktë, që s’ju kërcet fare as për njerin e as për tjetrin shabllon, por që e ngrënë zërin, vetëm për të bërë detyrën e tyre qytetare ndaj bashkëkombësve dhe vendit. I pëlqen apo jo forcave politike, kjo gjë nuk do rresht. Fatmirësisht kjo kategori është jashtë sferës së ndikimeve politike në vënd dhe nuk është e papërfillshme. Kjo ju prish shumë punë politikanëve, pasi kërkon kthjellim të gjëndjes, kërkon dhenien fund të kaosit dhe pasigurisë së qytetarit.

Sipas shablloneve të të dy krahëve, që të ngresh zerin sot për problemet politike të vendit, duhet të kesh vetëm dy motive: Ose të synosh ndonjë kolltuk në pushtetin që po vjen, ose të ruash kolltukun në pushtetin që po thyen qafën. Ndryshe ç’motiv tjetër mund të ketë një zë që shkund fort këtë myk drejtues që po varfëron vendin? Këta njerëz as mund ta imagjinojnë se kanë mbetur akoma në këtë vënd, njerëz që kanë besuar diku edhe pse çgënjehen çdo ditë ne besimin e tyre, prap këmbëngulin moralisht po aty. Dhe të tillë ka në të dy krahët. Jo. Ata i masin të tjerët me metrin e tyre. Të mësuar për t’i dredhë bythet andej nga çfletohen lepushkat, të dy mostrat qeverritare nuk mund ta pranojnë këtë pozicion konseguent. Për ta është bërë modë motua që politika të lejon ta kthesh surratin kudo që del paraja. Kush nuk është me këtë moto, ose është komunist, ose fashist i blerë prej Berishës. Se ku e gjejnë të drejtën të shantazhojnë kështu votuesin, kjo është pikë tjetër. Personalisht e konsideroj këtë gjë si tregues të rrezikshëm për gjith ç’presim në vijimësi.

Duke qënë që këto forca politike të korruptuara, me kaq arrogancë po marrin guximin të na diktojnë moralin e tyre të prapë, na takon neve t’ju mesojmë se ka edhe një mënyrë tjetër për ta qeverrisur këtë vënd të vogël e të pasur, duke siguruar së pari qetsinë e interesin e qytetarit dhe pastaj xhepat e mëdhenj të qeverritarëve të korruptuar.

Është lehtësisht e kuptueshme ndërtimi i kësaj psikologjie me të cilën dy partitë e mëdha sulmojnë njera tjetrën, ashtu siç ndjej se është mjaft normale, ngritja e zerit për të bërë zgjedhjen më të vështirë e cila është edhe më shpëtimtarja për vendin. Mënjanimi i të dyja këtyre forcave politike, nga fusha politike, është domosdoshmëri, për shkak se këto mbollën imoralitetin politik duke krijuar varjantin shqiptar të politikës perverse, atë varjant që duhet të varroset përfundimisht, në se duam të mos humbasim më kohë në proçeset e demokratizimit të vendit. Nesër do jetë shumë vonë. Lodrat me “ma le e ta lashë” nuk do i hajë më njeri. Për të gjithë do mbetet menyja e hidhur e çgenjimit.

Shqipëria nuk është keq për numur partish. Mendoj se një rigrupim i tyre do konfiguronte një tjetër pasqyrë politike në vënd. Jam i ndërgjegjshëm që kjo gjë nuk është e lehtë, por këmbëngul në këtë, duke e parë të mundur dhe të nevojshme për t’u bërë.

Funksionimi i shtetit në vëndin tonë, është kthyer tërësisht kundër mbrojtjes dhe interesit të qytetarit. Në këto kushte të rënda çgënjimi, mendoj se nuk ka më vënd provash. Boll ja u dhamë këtë mundësi qeverritarëve tanë të cilët e shpërdoruan në mënyrën më të shemtuar. Durimi ka arritur kulmin dhe po shkakton hatara në jetën sociale të njerëzve. Duke i fshirë të gjitha mëkatet e të dyja forcave që na qeverrisën këto 23 vjet, e që na shpunë deri në pragun e vrasjes me njeri tjetrin, do propozoja një rinisje nga e para. Një vendosje gurësh të mëdhenj që të paktën të ishim të sigurt se mostrat e zgjedhura me votën tonë, apo ata që na e grabitën këtë votë, do mbrrijnë një afat skadimi dhe do thyejnë qafën. Të paktën të jemi të sigurt se i përkasim një sistemi të mirëfillt demokratik. Kjo është alfa që në kushtet kur diktaturat tona, janë vënë në garë me njëra tjetren, se kush do shtyp e shfrytëzojë më shumë, vendin dhe popullin e vet, do ju priste rrugën dhe do vendoste tek këto mostra një tjetër mënyrë mendimi. Këmbëngul që respektimi i normës së rrotacionit qeverritar duhet të sanksionohet me kushtetutë. Madje të sanksionohet edhe mos kthimi në pushtet i mostrave që kanë djegur afatin qeverrisës. Politikanët tanë nuk e meritojnë nderin e përjetësimit në besimin tonë. Ata e kanë kthyer veten në rrënimtarët tanë më të mëdhenj. Ndryshe le të rrëmbejmë gajdet e çiftelitë dhe t’ju këndojmë himne drejtuesve tanë. Gjithë legjislacioni i miratuar këto 23 vjet, i sherben vetëm kohëgjatësisë së tyre në pushtet. Ai është një legjislacion rrufjanësh i cili duhet fshirë, bashkë me ata që e haruan.

Kjo gjë nuk ju intereson as atyre që e lënë pushtetin e që pretendojnë të jenë të përjetshëm dhe as atyre që kanë nxjerrë në treg lëkurën e ariut, pa e vrarë akoma. A nuk rrëfen pikërisht këtë gjë fakti, që në listat e kandidat deputetëve të majtë, mungojnë emrat më të shquar të opozitës? Sigurisht që nuk është rastësi. Këta emra janë duke u ruajtur për t’u emëruar dikastereve. Por vallë u fitua beteja e parë e heqjes së Berishës nga pushteti dhe i ka ardhur radha ndërtimit të kabinetit të ri. Padurimi socialist është më se skandaloz. Me sa duket, këtu janë ndarë djallëzisht detyrat. Rrëzimin e Berishës e ka detyrë Meta që ja njeh pikat e dobëta Berishës, ndërsa ndërtimi i kabinetit, është detyrë e Ramës. Këto veprime nuk mund të lexohen ndryshe.

Gabimet paraelektorale të së majtës janë shumë të mëdha. Kam frikë se këto do ndikojnë në rezultatin elektoral dhe aherë do dëgjojmë tjetër këngë opozitare me braktisje kuvendi (s’më pëlqen fare termi Parllament për këtë fole të molepsur). Aherë të jenë të sigurt se do kenë kundër edhe opinionin i cili s’po rresht së paralajmëruari. Ka një arrogancë skandaloze në politikën elektorale të opozitës, e cila e thjeshton problemin, duke ju drejtuar votuesit me dilemën :Po të pëlqeu Berisha, voto Berishën! Dihet mirë që Berisha me politikën e vet paranojake, është bërë i padurueshëm, por ai njëkohësisht është edhe vjedhës i votës së lirë. Është edhe agresiv në synimet e tij. Shtypi po paralajmëron për mobilizimin e Ministrisë së Brendëshme në proçesin masiv të grabitjes. Prapësitë që do përdorë Berisha për mbajtjen e pushtetit, do jenë nga më djavoliket, ku nuk përjashtohet edhe përgjakja. Kurse opozita i ka lënë të gjitha shpresat tek reagimet e ndërkombëtarëve që në fund të fundit mbeten vetëm vëzhguesit e komedisë shqiptare, aq sa të lind përshtypja se ajo nuk e ka fort për zemër pushtetin në këtë vënd të rrënuar ekonomikisht, të keqtrajtuar e grabitur barbarisht.

Këtu luhet me një fill shumë të hollë që duhet këputur qysh tani. Ka shumë opinionistë qe kanë mendimin se të dyja këto forca politike, duhen shmangur. Këtu bëj pjesë edhe unë. Që të jem më i qartë po shpjegohem. Heqja e kësaj të keqe përbën domosdoshmëri. Jam i sigurt se kjo nuk është detyrë e lehtë, pasi këto dy forca kanë në gjirin e tyre pjesën dërrmuese të kapaciteteve intelektual e kulturorë të vendit. Por gjithashtu jam i sigurt se këto kapacitete, do dinë ta gjejnë vëndin e tyre në forcat e reja që po konfigurohen në politikën tonë. Janë të mjafta dy parti përballë njera tjetres AK dhe FRD. Këto janë që të dyja parti të brishta që ju duhet mbështetja e simpatizantëve të tyre. Por të paktën ato rrëfyen konkretisht se fusha e ndotur e politikës sonë, ka nevojë për rikonfigurim, ato e morën përsipër rrezikun të përballen të vetme në zgjedhje duke e pështyrë dorën e zgjatur për koalicione. Fuqizimi i këtyre dy partive dhe dhenia krahë, do sjellë tjetër pamje freskie në jetën politike të vendit. Ato do kenë edhe kulturën edhe përmbajtjen për të zhvilluar një luftë më njerëzore e të kulturuar për pushtet. Do të shmanget kështu fakti që në çdo prag votimesh, Shqipëria jonë të ngjajë si shesh beteje.

Këtë rrezik e shohin dhe e vlerësojnë dyja forcat e mëdha, të cilat edhe këtu reagojnë në mënyra të ndryshme. Ndërsa Berisha ngjan si qëngj i pafajshëm në kërkesën që i bën Topit për koalicion, Rama i kërcet dhëmbët Spahiut dhe i lëshon anatemat, duke i kujtuar se pa të, s’ka të ardhme. Ai di ç’bën. Të tillë e kanë gatuar ligjin elektoral që ta manipulojnë sipas oreksit votën e qytetarit. Vetëm këtu mund të ndodhë që partitë të gjykojnë votuesin dhe jo e kundërta. Këtë veçanti të shemtuar që e solli kaosi i mbjellur me aq mund prej partive, duhet ta paguaj vet politika. Por jo vetëm këtë…