Home » MURAT ALIAJ » MURAT ALIAJ: URAGAN NЁ GOTЁN E UJIT

MURAT ALIAJ: URAGAN NЁ GOTЁN E UJIT

Pamflet

Këtë radhë uragani shkatërrimtar u nis andej nga nisen të gjitha të keqijat e këtij vëndi, nga ndërtesa kryesore e shtetit. Në fillim doli shpura mbrojtëse që të linte përshtypjne se po bëhej gati ceremonia për përcjelljen e Kadafit dhe pastaj doli vet Lugati i cili kishte shtrenguar fort xhamadanin antiplumb, sikur do të ndeshej me bajlozët. Fytyra i kishte marrë pamjen e vrejtur të një uragani.

Qëndra papagallore e shtetit, dha lajmin se zona e Bathores do përmbytej nga uragani i drejtuar prej Lugatit. Ky duhet të jetë i vetmi vënd në botë, që fatkeqësitë më të rënda natyrore si uraganet dhe çunamët, priten me entusiazëm mbarë popullor, pasi ata rrëfejnë në radhë të parë stoiçizmin e banorëve të ketij vendi, dhe çmendurinë e prijësve të tyre.

Kishin dalë për ta përshendetur uraganin nja dhjete fëmijë dhe njëzet mësues që përbënin bastionin e lugatit. Fëmijët gëzonin që për shkak të uraganit kishin braktisur mësimin e asaj dite. Ç’duhen mësimet përpara ngjarjeve të tilla që s’vijnë dëndur në jetë?

Pavarsisht entusiazmit qeverritar, njerëzit u përpoqën t’i merrnin masat siç dinin ata, për të shpëtuar kokën. Ca u mbyllën shtepive, e të tjerët u ngjitën pemëve si majmunë. Me uraganët nuk bëhet shaka. Uraganët qeverritar janë më të rrezikshëm edhe se çunamët që dërgon zoti. Por në këtë vënd s’pjerdh njeri për uragane e çuname. Ne dimë t’i presim ata kokë lart, sepse jemi nga ato soje që në gojë të ujkut hedhim valle. Entusiazmin e krijuar prej uraganit, e plotësonte shpura e Lugatit. Ishin ata që e kishin dëgjuar njeqind herë të njejtin fjalim, duke e mësuar për mendsh.

Kështu pllakosi uragani në Bathore. Me tam tame dhe gëzim legjendar të cilat u shumfishuan kur mes turrmës u çfaq koka lakuriq si fund kazani, e Fevzos. Era e keqe që shpërndahej prej kanaleve të zbuluara të ujrave të zeza, i vrau hundën Lugatit, por ai për këtë kishte shkuar. Të ngopej me këtë erë të qelbur e të dialogonte me votuesit e tij, të cilët kishin detyrë vetëm të dëgjonin.

–Populli i Bathores ka një të shkuar të hidhur e të papërfillur, por do ketë një të ardhme të farmakosur. Ju jeni e ardhmja e këtij vëndi. Palli fort Lugati duke ju drejtuar fëmijve të leckosur e vrarë lije. Sepse sejcili prej jush lind me një borxh prej tremijë evro mbi shpinë. Lind me një borxh për demokracinë, për ne. Kjo sakrificë do ju shpërblehet me rrugë. Bota është e juaja! Do thoshte gjithë entusiazëm poeti i mjerimit. Ne e bëmë realitet këtë ëndërr. Bota është plotësisht juaja. Më sillni gërshërët! Urdhëroi njerin nga sejmenët që i rrinte pranë. Duhet ta përuroj këtë rrugë e cila do mbetet në histori.

–Këtu s’ka asnjë rrugë. I thanë. Sikur nuk ka kuptim kjo gjë.

–Por duhet ndërtuar ama. Kjo rrugë çon në…

–…në gjirizet e fshatit. E ndihmoi njeri nga hurriganistët.

–Prandaj kjo rrugë duhet të jetë e lavdishme, sepse këtu kemi shkelur ne dhe gjurmët tona duhet t’i mbeten historisë. Unë e siguroj popullin e lavdishëm të Bathores, se ne do ndërtojmë  rrugë edhe në Tomor…

Dhe me dorën e shtrirë, rrëfeu malin e Dajtit.

–Ёshtë Dajti, nuk është Tomorri.

–Po. Dajti është është, por nuk do jetë më. Sepse mbi Dajtin dhe Tomorrin janë njerëzit e lavdishëm të Bathores. Sepse jeni ju, prandaj jemi ne…

U mendua për një hop se diç i kujtoi kjo frazë me të cilin paraardhësi i tij kishte ngritur në këmbë jo vetëm popullin e Bathores.

–…unë ju siguroj se asgjë s’do mbetet siç ka qënë. Do i bëjmë malet fusha dhe fushat male. E ardhmja e Bathores është e siguruar vetëm nën udhëheqjen tonë. Kemi mendu me sjellë këtu të gjitha plehrat e Evropës, që vëndi të kutërbojë sikur këtu të kenë dhier gjithë djajtë e botës. Do na shajnë kundërshtarët tanë se po ndotim ambjentin. Le të na shajnë. Ne mendojmë për njeriun së pari. Më jepni gërshërët, se mori fund kjo punë…

Mirëpo nuk e preu dot shiritin, sepse atë çast u dëgjua një kërcitje e cila i vuri në alarm të gjithë armatën e Lugatit. Shumë e çuditshëme ishte kjo kërcitje që ngjante si grisje brekësh, pas një pordhe të madhe. Lugati shtrengoi edhe më fort jelekun antiplumb dhe hodhi vështrimin andej nga erdhi kërcitja. Asgjë për t’u shqetësuar. Ishte thyer vetëm një degë peme, prej peshës së një majmuni që kërkonte të ngjitej sa më lart pemës, për t’i shpëtuar uraganit. E prenë pemën prej fundit. E kapën të ziun majmun dhe e nxinë nga të rrahurit.

–E kishim fjalën tek rrugët. Vazhdoi ligjëratën lugati. Rrugët janë e ardhmja jonë, prandaj o burani… nga sytë këmbët. Se ne nuk i bëjmë kot rrugët. Ato janë për të komunikuar me botën e cila na përket plotësisht neve. Për herë të parë në historinë kombëtare, shqiptarët ndihen të lirë për ta mbajtur frymën në Amerikë. Këtu do sjellim në vënd të tyre amerikanë, për ta ndërtuar Bathoren.

Pasi i dhanë një gllënjkë farmak për të lagur buzën, Lugati nisi të pëlliste me tone të ngjirrura basi

–Kemi me ba punë të mëdha këtu në Bathore. Do ngremë edhe një universitet që t’i themi botës se këtu edhe gomerët edukohen e shkollohen në shkolla të larta. Madje shumë nga këta gomerë i kemi në qeverri dhe gjykata. Si gomerë që janë, ata i janë vërsulur punës për të mirën e Bathores. E ç’me thanë tjetër!…uragani ynë nuk ndalet, veç kur të duam ne ta ndalim. Dialogu ynë vazhdon pas zgjedhjeve me të vetmin ndryshim se tani flasim ne dhe dëgjoni ju, kurse pas zgjedhjeve flasim ne dëgjojmë vet ne.