Home » ANALIZA » VALBONA KARANXHA: KONJEKTURAT DHE REALITETI NË POLITIKËN SHQIPTARE

VALBONA KARANXHA: KONJEKTURAT DHE REALITETI NË POLITIKËN SHQIPTARE

Politika shqiptare ne sensin e aplikimit nuk është tjetër veçse një strukturë e bazuar në një koncept xhungle ku  e “mira e përbashkët” është zëvendësuar nga përplasjet e shumë rrymave politike, teorive dhe justifikimeve të pragmatizmit të shprehura këto në mënyrë analitike apo aplikative sipas standartit të gazetarisë dhe medias së vendit. Megjithëse herë pas here spikat ndonjë analizë e bazuar në realitet, në shifra dhe interpretime objektive, e përgjithshmja është se në këtë mori analizash, disa nga to jane shterpë ose ofrojnë një solucion të bazuar më tepër në opinion personal pa ndonjë bazim në shkencat përkatse.

Pa kërkuar gjelpërën në kashtë, shumë nga këto analiza janë kthyer në konjektura të cilat japin hamëndje se qysh dhe se si do t’i shkoj fati vendit. Këto hamendje kur parashrohen nga individë të cilët kanë si karierë penën, lexohen dhe interpetohen nga populli me qëllimin të cilat janë shkruar. I shërben apo jo ky qëllim çështjes imediate pak rëndësi ka. Ajo çka është e domosdoshme është që këto konjektura të interpretohen si të vërteta dhe rrugë të mundëshme.

Konjekturat mbi bojkotin dhe nullifikimi i tyre

Një nga këto keqinterpretime është çështja e bojkotimit të votimit. Deri tani kemi parë shumë variante interpretimi të bojkotit apo votës me kryq të cilat sipas konjukturave përkatësee arrijnë në një emrues të përbashkët: “Bojkoti do çoj vendin në anarki dhe në konflikt”. Arma më efikase për grupe të caktuara politike tani për tani janë konjekturat. Në një ambient si ai i politikës shqiptare, spekullimet janë standarti dhe normalja,  politika konjekturale dominon.

Kjo për disa arsye. Konjekturat shërbejnë për qëllime të pastra demagogjike –politike. Ato nuk kushtojnë shumë nga ana financiare, nuk janë të bazuara në të vertetë, ose në qoftëse janë të bazuara në informacion të vërtetë është vetëm një përqindje e vogël e saj e rrotulluar e perdredhur sipas interesave strategjike te grupeve politike. E treta, konjukturat ç’orientojnë masa të tëra në kohë të shkurtër.

Aktualisht, bojkoti si levizje përbën shqetësim për shumë grupe politike. E para, shqetësimi qëndron në faktin së  kercenohet hapur humbja e pushtetit dhe kontrollit, e dyta bojkoti  nuk njeh krahë, ai thjesht është mospajtueshmeri me të gjithë. Por ajo që njerzit duhet të kuptojnë është se bojkoti është forma më paqsore e refuzimit të bashkëpunimit me një qeveri. Bojkoti nuk është protestë violente, as revoltë me armë; ai është një sjellje njërzore e cila shpreh pakënaqsi. Është formë e refuzimit paqësor dhe mospajtim me kandidaturat.

Në lëvizjet politike të popujve, lider të kalibrit botëror të cilët u sakrifikuan për çështjen e popujve të tyre  kanë përdorur bojkotin si mjet për te arritur qëllimin final. Konkretisht, për Mahatma Gandhin bojkoti ndaj prodhimeve angleze ishte shprehje e protestës paqsore për mos-bashkpunim dhe largimin e Britanisë së Madhe nga India, largim i cili u bë pa vrasjen e as edhe një ushtari anglez. Ajo që Gandhi bëri ishte jo vetëm udheheqje e popullit drejt një fitore të përbashkët, por drejtimi i popullit  në një lëvizje shpirtëore të përbashkët. Udheheqës si Gandhi, njërëzmit rralle i vijnë, filozofinë e tij e vazhdoi në vitet 1960 Dr. Martin Luther King Jr i cili e përdori bojkotin e autobuzeve mbas keqtrajtimit të Roza Parks, si mjet për të sjellë të drejat e popullsisë me ngjyre në SH.B.A e konsideruar një minoritet pa të drejta humane të barabarta.

Kur diskutohet për figura të tilla që ndryshuan rrotën e historisë dhe përmbysën çdo paragjykim dhe konjekturë e cilat anashkalonte ose nënvelftësonte  aftësitë e tyre, është e vështirë të konceptosh lider shqiptar të bëjnë të njëjtën gjë. Këta lider ishin mjaft të kompletuar jo vetëm në anën e lidershipit politik shoqëror, por edhe atij shpirtëror. A do mund Shqipëria të gjej një lidër të këtij kalibri i cili do të udheheq jo vetëm politikisht popullin por edhe ta drejtoj shpirtërsht atë? Në këto momente nuk arrij të shoh një figure të till por kjo nuk do të thotë se nuk egziston.  Sot për sot Shqipëria nuk prodhon dot figura të tilla ende sepse kultura e mosbesimit nuk i lejon një lideri politik dhe shpirtëror të vij në krye të një force politike. Kjo ndodh për arsye  se populli është i përçare, nuk ka një vizion të përbashkët dhe forcat që e drejtojnë kanë qëllime përfitimi. Që një lider i tillë të dalë në krye të një grupi politik duhen përmbysur konjukturat të cilat ç’vleftësojnë çdo lloj lidërshipi të ri (gjë e  berë me qëllim) në arenën politike.

Qëllimi i konjekturave politike

Konjekturat kanë një objektiv. Meqënëse në kuptimin e pastër ato jane thjesht spekulime dhe konkluzione të bazuara në informacion të pamjaftueshëm, shërbejnë për qëllime demagogjie. Politika në Shqipëri është biznes i të papunësuarit, të punësuarit, atyre që ja kanë haberin dhe çuditërisht atyre që nuk ja kanë haberin. Ajo që është trend në Shqipëri është tendenca konjekturale mbi interpretimin e ngjarjeve, koncepteve, perceptimin e zhvillimeve dhe çdo gjë që ka të bëj më politikën e vendit, rajonale apo ndërkombëtare. Pra politika praktikohet  nga çdokush.

Por duke qënë se politika është “sport” agresiv, kushdo mund të përfundoj në zënie apo debat si pasojë e mungesës së kulturës demokratike, dhe tolerancës. Gjithashtu, krijimi i konjukturave si pasoje e interesave të ngushta partiake ka të bëj me nje ndjellje mosbesimi në popull për çdo levizje pozitive politike.

Kur flasim për aplikimin e praktikave demoktatike, tashmë demokracia në Shqipëri ka marrë tendenca të kunderta më qëllimin e saj. Këto tendenca kanë lejuar krijimin e shumë grupeve politike të cilat janë kthyer në vegla propagandistike për partitë përkatse dhe si të tilla krijojnë konjekturat e tyre për të larguar vëmëndjen nga e vërteta.

Në Shqipëri nuk egziston ideaja e të folurit “korrekt” politikisht. Megjithëse,  nuk e përgjithsoj sepse kam hasur analist ose politolog të cilët janë korrekt dhe flasin ose analizojnë nëpërmjet të dhenave dhe fakteve. Por zakonisht nëpër debate politike, fryma konjekturale mbizoteron debatin dhe merr ngjyrat e forcës përkatse, d.m.th në një moçal spekullimesh, çdo sektor i politikës së vëndit interpretohet sipas menyrës dhe standartit të ­çdo rryme e cila ka interes imediat në kapjen e çdo gjëje si dominion. Për shëmbull, politika e privatizimit të vëndit e kritikuar nga  krahu i opozitës, nuk është gjë tjetër veçse një politikë konjukturale e opozitës me qëllim që të kontrolloj ekonominë. Praktika ka treguar që opozita jo me larg se tetë vjet ka qenë një nga krahët më të korruptuar dhe çfarëdo rruge të propozoj  si demagogji e pastër për të marrë pushtetin  nuk ka besueshmeri apo integritet, aq më teper kur pjestar të saj aderojnë ende në rradhet e saj për kandidate deputet.

 Dëmi i politikës konjekturale në Shqipëri

Politika konjekturale është shkatërruese për fatet e popullit, sepse ofron rrugëzgjidhje në përfitimin e grupeve të caktuara politike te cilat kontollojnë strategjikisht popullin. Parashtrimi i rrugëzgjidhjeve në të cilat nga dy të këqija zgjidh më të voglën i shërben lustrimit dhe lëmimit nga jashtë të një diçkajë që është e kalbur nga brënda. Politika konjekturale nuk ofron popullit rrugë të vërteta për kalimin nga kriza politike, financiare, ekonomike shoqërore sepse kjo politikë luhet jo vetëm nga krerët politik por edhe nga forcat që ata kontrollojnë. Konjekturat deformojnë konceptin demokratik dhe çojnë në kontrollin e një minoriteti politik ndaj shumicës, dhe si pasoje ne despotismin e saj ndaj popullit.