Home » ANALIZA » LEDJAN PRIFTI: T’BANAT E ALBIN KURTIT

LEDJAN PRIFTI: T’BANAT E ALBIN KURTIT

Ndërsa në Shqipëri nxehtësia politike i la protagonizmin nxehtësisë stinore, në Kosovë temperatura politike është rritur ndjeshëm. Si është tashmë zakon, pas çdo marrëveshje Prishtinë-Beograd kemi protestat e Vetëvendosjes dhe reagimin ndërkombëtar kundër protestave. Kësaj radhe kemi edhe largimin e një deputeteje të VV-së, Alma Lama, nga grupi parlamentar, sipas saj për arsye politiko-fetare in primis, por edhe për shkak të rrugës së dhunës që Albini vazhdon të ndjekë.

Natyrisht nuk mund të thuhet që shqiptarët si komb janë politikisht të mërzitshëm apo monotone, si ta zëmë norvegjezët, sepse përveç konfliktualitetit si tipar kombëtar, jemi edhe të ndarë në 6 shtete, kështu që po s’pati konflikt në Luginë e Iliridë do e gjejmë në Shqipëri apo Kosovë. Cërçilli pat thënë dikur se Ballkani prodhon më shumë histori se ç’është në gjendje të tresë, sot mund të thuhet se shqiptarët prodhojnë me shumë histori politike se ç’janë në gjendje të tresin. Nga kjo mbingopje përplasjeje politike përveç dobësimit të unitetit prej forcimit të identiteteve lokale kemi edhe dëmin në imazhin e shqiptarëve në Europë.

Duket se Vetëvendosja me anë të radikalizmit konstant po prodhon pasoja të kundërta me qëllimet e deklaruara politike. E ngjizur si njësi politike rreth armiqësisë ndaj serbëve apo elitave serbe, çka e bën nacionaliste, ajo pavarësisht protektoratit perëndimor, duhet të jetë e kujdesshme që të mos kalojë në armiqësi ekzistenciale ndaj Perëndimit, në veçanti ndaj Amerikës. Pakënaqësia ndaj Amerikës nuk duhet të shndërrohet në armiqësi politike, pra VV-ja nuk duhet të përfaqësojë në asnjë mënyrë votuesit antiamerikane të Kosovës. Afrimi me tezat islamike është rruga më e rrezikshme që mund të ndjekë Albini, sepse shton irritimin e Amerikës dhe i jep forcë propagandës serbe, sipas së cilës shqiptarët duan shtet islamik e jo shtet-komb modern.

Prej 150 vjetësh, qëndrimi i patriotëve apo nacionalistëve shqiptarë ndaj fesë, nuk është mbështetur asnjëherë tek korpusi moralo-juridik i të drejtave të njeriut, por tek ontologjia shqiptariste që sheh tek politizimi i identitetit fetar një rrezik ekzistencial për kombin. Feja e shqiptarit është shqiptaria, përfaqëson një aksiomë themeltare mbi të cilën ngrihen qëndrimet politike ndaj fesë. Shpolitizimi me çdo kusht i fesë është një prej pikave kyçe të ideologjisë kombëtare. Lajthitje si ajo e Kreshnik Spahiut, ‘Zoti është i pari, Shqipëria mbi të gjitha” janë të papranueshme. Zoti mund të jetë i pari jashtë politikës, brenda politikës i pari është kombi ( të paktën për partitë nacionaliste).

Gjithsesi, feja mënjanë, problemi thelbësor mbetet marrëdhënia e tensionuar mes VV-së dhe Amerikës. Eshtë e vërtetë që interesat amerikane në Ballkanin Perëndimor janë duke u larguar dita-ditës prej interesave shqiptare, nuk takohen më në aq shumë pika si më parë, por dëmet që pasojnë nuk janë për faj të Amerikës. Jo vetëm Kosova, por edhe Shqipëria i kanë kaluar mbrojtjen shtetit amerikan. Kur një shtet heq dorë nga e drejta e mbrojtjes dhe këtë të drejtë ia kalon një shteti tjetër, atëherë i njeh edhe interesat e shtetit mbrojtës si superiore ndaj interesave të veta. Në rastin e Shqipërisë, interesat amerikane në Ballkan janë njohur prej shqiptarëve si superiore ndaj interesave kombëtare shqiptare. Aq më tepër vlen kjo për Kosovën, të cilës e drejta e mbrojtjes nuk i është njohur ende, përkundrazi mbrojtjen ia garantojnë trupat ndërkombëtare dhe prestigji amerikan.

E vërteta e hidhur, se shtetet shqiptare njohin interesat amerikane në rajon si superiore ndaj interesave shqiptare, nuk duhet të na çojë në përfundimin e gabuar se Amerika përfaqëson problemin, pasi nuk është Amerika që na ka imponuar me ndonjë veprim shtrëngues një gjendje të tillë, por jemi ne që hareshëm e gjithë ngazëllim, i kemi kaluar barrën e mbrojtjes sonë. Kjo barrë ka një kosto, e cila prodhon një të drejtë për Amerikën, e drejtë që Amerika e përdor në rastin e marrëveshjeve Prishtinë-Beograd. Këtë të drejtë që prodhon superioriteti i interesave amerikane ndaj atyre shqiptare në rajon e pohoi me forcë e ndoshta edhe arrogancë, i dërguari amerikan Reeker: ”kush u kundërvihet këtyre proceseve, siç është edhe Marrëveshja, i kundërvihet edhe politikës së Shteteve të Bashkuara të Amerikës”. Duke e futur Shqipërinë në NATO, Amerika u përpoq që t’i kalonte shtetit shqiptar një pjesë të barrës, falë kushtëzimit të shpenzimeve minimale për ushtrinë që ka Aleanca. Shqipëria nuk mund t’i zbresë shpenzimet ushtarake poshtë 2% te GDP, pra Amerika nuk tregon ndonjë vullnet ”kolonizatori”.

Në këto kushte, nuk është përplasja me Amerikën rrugëzgjidhja e problemit, por rimarrja e së drejtës së mbrojtjes prej Shqipërisë dhe fitimi sa më i shpejtë i kësaj të drejtë prej Kosovës. Vetëm duke ia hequr të drejtën e mbrojtjes sonë Amerikës, ne mund të jemi në gjendje të vendosim interesat kombëtare shqiptare si superiore ndaj atyre amerikane në trojet etnike. Por, sikundër e dinë të gjithë, ripërvetësimi i asaj të drejte supozon një riarmatim të Shqipërisë me kosto të medha ekonomike, ndoshta të papranueshme për një ekonomi të dobët si kjo e sotmja. Ndërkaq çdo lloj trajtimi i mbrojtjes në bazë të drejtash njeriu e kombesh është vetëm ushtrim intelektual që shpesh përfundon në logorroizëm retoriko-politik. Mbrojtja ngelet fusha ku gryka e topit ka vlerë pakrahasueshmërisht më të madhe se grykët e gjithë politikanëve,politologëve, juristëve, historianëve e intelektualëve publikë të marra së bashku.

Albini nuk është aspak i vetmuar kur irritohet me epërsinë e interesave amerikane ndaj atyre shqiptare në rajon, sepse në parim çdo patriot e/o nacionalist nuk pajtohet absolutisht me epërsinë e interesave të ndonjë shteti tjetër ndaj interesave shqiptare në trojet etnike, qoftë edhe ky shtet Amerika, por Albini është vërtetë i vetmuar, kur këtë irritim e kthen në burim konflikti të hapur me Amerikën, sepse fajin e kemi vetë ne si shqiptarë e jo Amerika. Duke qenë se Albini vepron në emër të nacionalizmit shqiptar ( pavarësisht modelit të ri antikolonizator) dhe është i vetmi autoritet mbarëkombëtar të cilit i njihet pastërtia politike, përgjegjësitë e veprimeve të tij i kapërcejnë kufijtë e shtetit të Kosovës dhe politikës së saj, prandaj Albini duhet të tregohet shumë i kujdesshëm, sepse gjëja e fundit që i nevojitet nacionalizmit shqiptar është nami i antiamerikanizmit.

Vetëvendosja arriti të depërtojë me zgjuarsi në skenën politike të Kosovës, të ngjizet rreth armiqësive të duhura politike e të zgjerohet po falë tyre dhe programit, arriti të faktorizohet institucionalisht duke bërë për vete një perqindje të mirë të elektoratit. Per të fituar në zgjedhjet e ardhshme i duhet rritja e konsesusit, prandaj kuptohet që ka nevojë për karta të reja për të luajtur. Por, karta e mbështetjes së grupimeve islamike dhe karta antiamerikane, janë tepër të rrezikshme, një lojë me zjarrin. Jo vetëm që dëmtojnë imazhin e Vetëvendosjes jashtë Kosovës, por rrezikojnë të kthehen në bumerang edhe brenda saj. Si parti e re, VV-ja nuk mund të ketë besimin e verbër tek vota historiko-politike, ajo është ende e kushtëzuar nga aspekti ideologjik, programor dhe ekipi. Vetëm vota historiko-politike mund t’i lejojë një partie të luajë me zjarrin, sepse vetëm ajo e bën votuesin t’i gëlltisë gjithë manovrat pragmatike. VV-ja është parti mjaft  e re, ashtu si mund t’i dyfishojë votat ne zgjedhjet e ardhshme, ashtu edhe mund t’i përgjysmojë. Eshte më mirë për VV-në të qëndrojë edhe 4 vjet në opozitë, të konsolidohet si forca e vetme opozitare, sesa të luajë me kartat islamike e antiamerikane.

Si përfundim, Albini ka të drejtë të zgjedhë gurët me të cilët do të luajë politikisht në Prishtinë, humbja apo fitorja jane përgjegjësi dhe meritë e tij, do gjykohet keq nëse humbet e do ngrihet në piedestal nëse fiton, por nuk është e drejta e tij që çështjen e Bashkimit Kombëtar të çojë në trajektore perplasjeje me politikën amerikane, sepse çështja e Bashkimit është e pazgjidhshme pa miratimin amerikan. Pavarësisht se sot çështja e Bashkimit nuk përbën interes amerikan, nuk është në interesin e shqiptarëve që Amerika të detyrohet ta shprehë publikisht një gjë të tillë. Po ashtu çdo formë mbështetjeje që i jepet elementit fondamentalist fetar është në kundërshti të hapur me ideologjinë kombëtare, prandaj Albini mund të luajë në Prishtinë, por jo në rang mbarëkombëtar. Pra, Albinit i duhet të zgjedhë nëse do të bëjë politikanin e vogël të Prishtinës e të harrojë çështjen kombëtare e ideologjinë kombëtare apo don të vazhdojë me qenë figurë e vlerësuar mbarëkombëtare dhe të harrojë përdorimin e kartave islamike e antiamerikane.

3 thoughts on “LEDJAN PRIFTI: T’BANAT E ALBIN KURTIT

  1. Ja ka futur kot….po ky ketu ne nuk po bene ndonje analize objektive por nga nje kendveshtrim fetar. Mbiemri Prifti na thote koxha shume!

    Mos u beni merak per Albinin pasi qe ai i di hallet e veta por behuni merak se propagandes se juaj po ka kush t’i kundervihet,

  2. Shqiptarët dhe (anti)amerikanizmi

    18:24 / 12.12.2012
    3 0

    Uk Lushi
    Në tërë historinë nuk ka popull tjetër që i është gjetur më pranë popullit shqiptar se sa populli i Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Shteti më i fuqishëm i të gjitha kohërave, Amerika, si një engjëll mbrojtës, i ka mbështetur shqiptarët në momentet më të vështira, ndërsa ata janë kërcënuar nga copëtimi, dëbimi dhe gjenocidi. Por, edhe shqiptarët (përveç gjatë episodit tragjik të sundimit komunist), gjithherë e kanë admiruar Amerikën sinqerisht dhe kur kanë mundur, si fjala vjen së fundmi, gjatë përpjekjeve amerikane në Irak dhe Afganistan, madje kanë vënë në rrezik dhe sakrifikuar jetët e tyre krahas jetëve të ushtarëve amerikanë.

    Bazuar në zhvillimet e marrëdhënieve shqiptaro-amerikane në njëzet vitet e fundit, dhe sidomos në ndërhyrjen e vendosur të Washingtonit për çlirimin e Kosovës, mund të thuhet pa drojë që kovalenca e popullit amerikan dhe atij shqiptar është më e gjerë se ç’e përfshin korniza e marrëdhënieve mes shteteve dhe qeverive të të dy popujve. Lidhja shqiptaro-amerikane shkon përtej institucioneve dhe është lidhje mes dy popujve.

    Amerikanët janë popull energjik, pjesëtarët dhe liderët e të cilit nuk shmangin argumentimin, debatin dhe konkurrencën maksimale me njëri-tjetrin. Porse, në Amerikë, kur është në pyetje interesi i popullit amerikan, amerikanët i mënjanojnë dallimet çfarëdo qofshin ato- partiake, regjionale, fetare apo klasore – dhe bashkohen rreth amerikanizmit.

    Shqiptarët gjithashtu janë të njohur të bëhen tok rreth strumbullarit të interesit të tyre, kur preken themelet e shqiptarizmit. Mirëpo, kohëve të fundit, paturpësisht disa pjesëtarë të popullit shqiptar dhe formacione të tyre, duke parodizuar dhe fyer virtytet e idesë amerikane të demokracisë, drejtësisë dhe mirëqeverisjes, në vend se të diskutojnë dhe të ofrojnë alternativa për zhvillim, përparim dhe rritje, në mënyrën më të ndyrë kanë filluar ta keqpërdorin pro-amerikanizmin e shqiptarëve duke provuar ta marrin flamurin e miqësisë shqiptaro-amerikane nga duart e popullit. Pa një pa dy, këta taralleqë nuk dinë tjetër përpos të quajnë antiamerikan këdo që nuk pajtohet me ta apo nuk u shkon për vijë të tyre.

    Fatkeqësisht, ky keqtrajtim i pro-amerikanizmit shqiptar mund të haset në Prishtinë, në Tiranë, e edhe në Shkup. Në të tri këto qytete, një numër politikanësh dhe violinash të tyre janë mësuar që pandershmërisht të etiketojnë kundërshtarët e tyre si antiamerikanë. Klasat politike, gjegjësisht cilat do elita shqiptare, nuk duhet lejuar veten të bien në një nivel kaq të ulët.

    Ç’është e vërteta, antiamerikanë janë ata që vjedhin, korruptohen dhe korruptojnë, abuzojnë me pushtetin, shkelin rregullat e demokracisë dhe manipulojnë me sentimentin pro-amerikan të popullit shqiptar. Assesi ata që mëtojnë të ngritin nivelin e demokracive shqiptare sa më lartë pranë standardeve të demokracisë amerikane dhe që kritikojnë dukuritë negative, zhvatjen, ryshfetin dhe vendosjen e interesit personal mbi atë kombëtar.

    Populli amerikan respekton dhe është në raport miqësor me cilindo shqiptar apo shqiptare – qofshin ata anëtarë të partive të djathta, të majta, të qendrës apo apartiakë. Amerika do të ketë marrëdhënie të mira me shqiptarët të cilët respektojnë ligjin dhe kontribuojnë në përparimin e vendeve të tyre. Sistemi amerikan i qeverisjes nuk i duron, dhe i lufton me forcë pikërisht ata që nuk luajnë sipas rregullave të lojës për gjithë shoqërinë.

    Amerika në themelin e idesë së saj dhe shtetit ka të drejtat e shtetasit, duke filluar me të drejtën e të shprehurit e deri te e drejta e “jetës, lirisë dhe kërkimit të lumturisë”, por edhe përgjegjësitë e tij, si: mbështetjen dhe mbrojtjen e atdheut kundër të gjithë armiqve (të jashtëm dhe të brendshëm); pjesëmarrjen aktive në procesin demokratik; bindjen përkundrejt ligjit; pagesën e taksave; dhe, ndër më të rëndësishmet, respektimin e të drejtave, besimit dhe opinioneve të të tjerëve. Qeveria amerikane bile inkurajon kritikat dhe nxjerrjen në shesh të të metave dhe problemeve edhe të qeverisë edhe të shoqërisë.

    Së këndejmi, të quash antiamerikan dikë pse do, le të marrim si shembull, privatizimin e një asseti kombëtar me çmimin më të lartë dhe pa u dhënë mito, është antiamerikanizmi i vërtetë. Pra, antiamerikani më i keq është personi që thirret në emër të amerikanizmit, ndërkohë që vepron kundër thelbit të amerikanizmit.

    Një kritikë për këtë pahijeshi kakofonike me anti dhe pro-amerikanizëm falso në hapësirën shqiptare, e meriton edhe politika e jashtme e SHBA-së, e veçanërisht ambasadorët amerikanë në Prishtinë, Tiranë dhe Shkup. Titullarët e ambasadave amerikane në këto tri kryeqytete, disa herë, në emër të pragmatizmit diplomatiko-politik, jourtësisht kanë heshtur ose kanë përkrahur individë të cilët në aspektin afatgjatë mund të shkaktojnë dëm jo vetëm për të ardhmen e shqiptarëve, por edhe për vizionin amerikan për ligjshmëri, zhvillim ekonomik dhe demokraci në vendet ku jetojnë shqiptarët.

    Sido që të jetë, njeriu mund të rrijë shtrembër, por duhet të flasë drejt:askush nuk është më përgjegjës për zukamën pro dhe anti-Amerikë të disa zhurmaxhinjëve sesa vetë shqiptarët dhe faji më i madh, nëse pranojnë të shpërdorohet pro-amerikanizmi i tyre gjithë popullor dhe unik, do të jetë padyshim i shqiptarëve.

    Tani e tutje, të gjithë ata shqiptarë që përdorin gjoja antiamerikanizmin si argument denoncues dhe mallkues për njëri-tjetrin, duhet ta dinë që kjo marrëzi është e padrejtë dhe mund të shfrytëzohet nga shumë elemente mu antiamerikane. Koha është që të ndalet fushata demagogjike dhe verbale me antiamerikanizëm të shpifur dhe të bëhen gjykime që bazohen në punë, bashkëpunim konkret dhe rezultate.

    Për të gjithë ata që besojnë që hilet dhe dredhitë e politikës ditore janë gjenialitet strategjik, amerikanët janë pakëz më të mençur se aq, sepse ata e dinë që partitë lindin e mund të shuhen, siç e dinë që politikanët duhet dhe patjetër do t’i nënshtrohen rotacionit.

    Amerikanët e dinë shumë mirë thënien e Gjykatësit të njohur të Gjykatës Supreme të SHBA-së, Louis Brandeis: “Në demokracinë amerikane titulli i vetëm superior ndaj atij të Presidentit është titulli i qytetarit”. Kjo është arsyeja kryesore pse Amerika miqësinë – mbi të gjitha – e ka me popullin shqiptar, ashtu si populli shqiptar e ka me popullin amerikan. Prandaj, ta përdorësh etiketën antiamerikane kundrejt shqiptarëve është djallëzi – edhe antishqiptare edhe antiamerikane.

    (Uk Lushi është aktivist shqiptaro-amerikan në komunitetin e New Yorkut)

Comments are closed.